هم قد گلوله توپ بود. گفتم: چه جوری اومدی اینجا؟ گفت: با التماس! چه جوری گلوله رو بلند می‌کنی میاری؟ - با التماس! به شوخی گفتم، می‌دونی آدم چه جوری شهید میشه؟ لبخندی زد و گفت: با التماس! تکه های بدنش رو که جمع می‌کردم فهمیدم چقدر التماس کرده...

 دو موش كوچك توي يك سطل خامه گير افتادند، اولي زود تسليم شد و غرق شد. دومي ول نمي‌كرد. اينقدر تقلا كرد، تا خامه را تبديل به كره كرد و بيرون اومد. آقا، در اين لحظه، من اون موش دوم‌ام.

منبع

ادامه قلب ها

هزاران چشم اشک آلود، باران
دوتا دست و تن یک رود، باران
همین دیشب میان هیئت ما
یکی از سینه‌ زن‌ها بود، باران

سیدحبیب نظاری
"از این دست"

منبع

آقای مجتهدی معنقد بودند که حافظ این شعر را برای حضرت زهرا سروده. اما باید بگم این دومین عارفیه که داستان زندگیش رو خوندم و تاکید ویژه وانسی خاص با حافظ داشته .... گاهی نسبت به کتاب اقای مجتهدی یعنی لاله ای از ملکوت احساس دلتنگی داشتم. انگار دلم می خواد دائم کنارم باشه. هرچند این کتابو امانت گرفتم و باید پسش بدم. کتابیه که پر از اوصاف عجیب. آدم وقتی این کتابو می خونه انگار داره قصه ای شیرین و عجیب می خونه .... اما مهمتر اونه که وقتی آدم می خونتش سوزی عجیب در دلش می افته. مثال بارز ذکر که کوه ها به حرکت در میان. و باعث خوشحالی که اون آرمانی که همیشه توی ذهنش بوده لااقل وجود داشته و تجلی یافته.  فقط افسوس که دست وپای ما چنان در بند خودخواهی بسته شده که جز تکونی کوچیک نمی تونیم به خودمون بدیم.

 بلبلی خون دلي خورد و گلي حاصل كرد
باد غيرت به صدش خار پريشان دل كرد
طوطي‌اي را به خيال شكري دل خوش بود
ناگهش سيل فنا نقش امل باطل كرد
قره العين من آن ميوه دل يادش باد
كه چه آسان بشد و كار مرا مشكل كرد
ساروان بار من افتاد خدا را مددي
كه اميد كرمم همره اين محمل كرد
روي خاكي و نم چشم مرا خوار مدار
چرخ فيروزه طربخانه اين كَهْ گِل كرد
آه و فرياد كه از چشم حسود مه چرخ
در لحد ماه كمان ابروي من منزل كرد
نزدي شاه رخ و فوت شد امكان حافظ
چه كنم بازي ايام مرا غافل كرد

سال هاست میخواهم با اینها زمستان را سر کنم اما جز یک نوستالوژی پوچ چیزی نصیبم نشده... مهجورم مثل نسلی که بهارش در زمستان شکفته... با سیگارم ساعت را تحویل آتش میدهم و امسال هم منتظر میمانم تا بهارمان به فروردین برگردد.

کاش یک بهار هم همآغوش تو باشم... آزاد... پریشان تر از شال سرخت که به باد سپردی اش...

می سپارمت به باد، به آفتاب، به سبزه هایی که از تو رسته اند. می سپارمت به آزادی آغوش من که این جغرافیای تنگ هیچ میله ای ندارد. می سرایم تو را در همه ی پهناور دنیا که بپیچی در گوش این همه جنگ بی سرانجام.

همه مرگ ها را از دستانت می دزدم... به زنجیر می بندمشان و میکشم که این بار قتل های زنجیره ای تو باشم.

دقیقه ی خوبی ست که بهاران را به باور جهان بنشانیم؛ به پیشانی اش ببندیم و بسراییم تمام این ثانیه ها را برای مرگ تمامی جبرها و خدایان... من بمانم و تو و یک «ما» به بزرگی دلهامان... من بمانم و تو و یک «ما» از جنس همه ی دنیا...

برگرفته ازوبلاگ برف خاکستری

حس تلخی ست وقتی نویسنده ای باشی که هرگز خوانده نشده؛ وقتی بدانی شاعری هستی که هیچ گاه تو را نخواهند سرود. بارها سعی کردم مثل یک آدم معمولی برای خودم گوشه ای یک زندگی آرام بسازم اما تقصیر من چیست که زمین گرد است و گوشه ندارد؟ شاید این همه آدم معمولی هندسه نمی دانند.

اصلا کسی عاصی تر از من دیده ای؟ کسی که خدا را خورد و دختری عشق را درید و تو را زن خواست چرا که فهمید کجا زندگی می کند ولی هیچ کس نفهمید؛ هیچ کس نخواست که بفهمد. کسی لامکان تر از من خوانده ای؟ بی لحظه تر از من شنیده ای؟ بی لحظه و بدون مکث دارم می شنوم. عاشقانه ای پریشان تر از من سروده ای؟ همین خود من که بی شرمانه ترین دین شما پیامبرانم...

باور کن درد مشترکی دیگر وجود ندارد... می توانی همین حالا دردت را به اشتراک بگذاری و ببینی اصلا کسی آنرا فریاد می زند؟

شاید من یک نسل جامانده ام. نسلی که همیشه جاری ولی جا می ماند. مثل آن جغد نابینای راغه که همه چیز را دید یا آن درد مشترک جهان که کسی به اشتراکش نگذاشت و یا پوچ چکسلواکی که گلوله ای توپر بود یا گمشده ی اسپانیولی که پیداتر از همیشه کشته شد.

سخت است که نویسنده ای باشی که هرگز خوانده نشده و یا شاعری که تو  را هیچ گاه نخواهند سرود...

از وبلاگ برف خاکستری

همه سلول ها من فردی و جمعی از آن تواند، تمامی واکنش های من، مثبت و به سمت تو متمایلند و همانگونه است تک تک واکنش های قلبی من. بیش از آنچه به تو تعلق دارم نمی توانم مال تو باشم حتی اگر یک عمل جراحی ما دو نفر را به یک نفر تبدیل کند.

کلمات بالا در یکی از نامه های دانشمند روانشناسی آقای واتسون برای روزالی راینرنوشته شده است. واتسون در حالی که متاهل بود و استاد دانشگاه به روزالی راینر علاقه پیدا کرد اما شانس نیاورد و 30 تا از نامه هاش به دست زنش افتاد. از دانشگاه اخراج شد و طلاق گرفت. و البته بعد با رزوالی ازدواج کرد.

 از کتاب روانشناسی نوین

تالیف دوان شولتز

شکوهی در جان ام تنوره می کشد

گویی از پاک ترین هوای کوهستانی

لبالب

     قدحی درکشیده ام .

در فرصت میان ستاره ها

شلنگ انداز

          رقصی می کنم

دیوانه

به تماشای من بیا ! 

برگرفته ازوبلاگ قاصدک رهایی 

مثبت اندیشی همونطور که اسمش معلومه از کلمه اندیشیدنه اما برای اینکه ذهن را در دست بگیریم به ناچار باید کلام رو کنترل کنیم. تا وقتی کلمات مثبت استعمال نشه مثبت اندیشی هرگز اتفاق نمی افته

ترانه ای شنیدم از سیاوش قمیشی که مثلا شاید مثبت اندیشی بود اما بیشتر اشک آدمو در می آورد

داشت یه جهان رو تصور می کرد که مثلا پای کودک روی مین جا نمی مونه......

به نظر شما این مثبت اندیشیه؟!!!!

البته ترانش فوق العاده زیباست

حقیقت اینه که بیشتر پی بردم جهان سرشار از مردمانی نیکوکار و نازنین است

حتی زیباتر از اون گل

یکشنبه که اتفاقا روز احسان و نیکوکاری هم بود و البته کسی ازش خبر نداشت واقعا الطاف دمامدم خداوند منو و لطف دوستان منو یاری کرد

When you love, everywhere is God; when you hate, everywhere is the devil. It is your standpoint that is projected onto reality.

وقتي عشق مي ورزي،‌ همه جا خداست

مدتی اینترنت نداشتم که البته در حال سرعتش در حال انتقاله

حس خئبی از زندگی دارم

زندگی واقعا زیباست .....

باید لحظه لحطه زندگی رو پاس داشت

هرچند کمی حسرت بیست سالگیمو با لحظات فراوان تلف شدش می خورم

اما امیدوارم این حسو نسبت به سی سالگیم وقتی  پنجاه سالم بود نداشته باشم

نباید نگران زمان بود

زندگی لحظه لحظش زیباست

سپاس برای نعمت زندگی

هرچند هیچ اس ام اسی دریافت نکردم که کسی سپندار مذگان رو تبریک گفته باشه ولی با این روز با عنوان روز عشق احساس انس بیشتری می کنم

پس روز عشق و دوستی مبارک

شعر پایین از محموددرویش است. آنگاه که بیاموزیم علارغم خشم های مان رفتارمان را انسانی ادامه دهیم آنگاه رهرو وادی صلحیم ....

و البته تا رسیدن به سرمنزل مقصود شائبه های فراوانی را باید پاک کرد. و مسیر طولانی به ما خوشامد می گوید.

صلح پوزش طرف نيرومند است از آن‌كه
ضعيف‌تر است در سلاح و نيرومندتر است در افق.

صلح اعتراف آشكار به حقيقت است:
با خيل كشتگان چه كرديد؟
شاعر در شعرهاي ديگر، از دوستي مي‌گويد و عشق:
«يا او، يا من!»
جنگ چنين مي‌شود آغاز.
اما با ديداري نامنتظر، به سر مي‌رسد:
«من و او!»
و نيز از قدرت و معجزه عشق مي‌گويد:
بيست سطر درباره عشق سرودم
و به خيالم رسيد كه اين ديوار محاصره
بيست متر عقب نشسته است.

همه چیز با بخشش آغاز و با بخشش خاتمه می یابد

وقتی که می بخشیم گره ها و کارهای بسته شده خویش را بسط می دهیم.

چه کسی

چه چیزی

کدام احساس و کدام زمان

زمانی متوجه شدم همه گرفتاری هایم به خاطر رنجش ار دیگران است و وقتی آموختم که بخشش اولین اولویتم باشد رها شدم

در صورت عدم بخشش رنجش شاید فراموش شود اما محو نمی شود و گره هایی در ناخودآگاه ایجاد

 می کند

بخشش آگاهانه رنجش را به کینه آشکار مبدل می کند اما این حسن را دارد که درمان شود پا نهادن در وادی بخشش سفر ماجراجویانه پرتنوع و بی انتهایی است چون ماجراها افراد و احساسات زندگی انسان پایان ندارد.

اما نکته مهمی که آموختم در مورد افرادی بود که نمی توانستم ببخشم.

تنها راه این کار کمک گرفتن از خداوند است. از او بخواهیم به جای ما ببخشاید  و ما از جانب او بخشیده شویم.

to you my love               براي تو اي عشق
In the morning                     صبحگاهان
When the sun                       وقتي آفتاب
Is just starting to light the day  در حال روشن كردن روز است
I am awakened                       من بيدارم
And my first thoughts are of you            و اولين فكرم تويي
َAt night                                 شبانگاهان
I stare at the dark trees       در تاريكي به درختان خيره مي شوم
Silhouetted againts the quiet stars چون سايه هايي در مقابل ستارگان خاموش
I am entranced into a complete                            قد كشيده اند
Peacefulness                   مجذوب اين آرامش مطلق مي شوم
And my last thoughts are of you          و آخرين فكرم تويي

                       " susan polis schutz"

پ ن: عكس را سه روز پيش گرفتم.

این عکس زیبا رو دوست نتیم منوچهر گرفته

ای که یادت بهترین مفهوم بیداریست

عطر نامت تا ابد در خاطرم جاریست

ولنتاین مبارک

بانوى خردمندى در كوهستان سفر مى كرد كه سنگ گران قیمتى را در جوى آبى پیدا كرد. روز بعد به مسافرى رسید كه گرسنه بود.

بانوى خردمند كیفش را باز كرد تا در غذایش با مسافر شریك شود. مسافر گرسنه، سنگ قیمتى را در كیف بانوى خردمند دید، از آن خوشش آمد و از او خواست كه آن سنگ را به او بدهد.

زن خردمند هم بى درنگ، سنگ را به او داد.مسافر بسیار شادمان شد و از این كه شانس به او روى كرده بود، از خوشحالى سر از پا نمى شناخت. او مى دانست كه جواهر به قدرى با ارزش است كه تا آخر عمر، مى تواند راحت زندگى كند، ولى چند روز بعد، مرد مسافر به راه افتاد تا هرچه زودتر، بانوى خردمند را پیدا كند.

بالاخره هنگامى كه او را یافت، سنگ را پس داد و گفت:«خیلى فكر كردم. مى دانم این سنگ چقدر با ارزش است، اما آن را به تو پس مى دهم با این امید كه چیزى ارزشمندتر از آن به من بدهى. اگر مى توانى، آن محبتى را به من بده كه به تو قدرت داد این سنگ را به من ببخشى!»

تشکر از فیروز

روزی روزگاری درختی بود...
و او پسر کوچولویی را دوست می داشت.
پسرک هر روز می آمد.
برگهایش را جمع می کرد.
از آنها تاج می ساخت و شاه جنگل می شد.
از تنه اش بالا می رفت
از شاخه هایش آویزان می شد و تاب می خورد
و سیب می خورد.
با هم قایم باشک بازی می کردند.
پسرک هر وقت خسته می شد زیر سایه ی درخت می خوابید.
او درخت را دوست می داشت....
خیلی زیاد!
و درخت خوشحال بود.
اما زمان می گذشت
پسرک بزرگ می شد
و درخت، اغلب تنها بود.
تا یک روز پسرک نزد درخت آمد
درخت گفت : "بیا پسر، از تنه ام بالا بیا و با شاخه هایم تاب بخور ، سیب بخور و در سایه ام باز ی کن و خوشحال باش!"
پسرک گفت :"من دیگر بزرگ شده ام .
بالا رفتن و بازی کردن کار من نیست.
می خواهم چیزی بخرم و سرگرمی داشته باشم .
من به پول احتیاج دارم.
می توانی کمی پول به من بدهی؟"
درخت گفت:"متأسفم، من پولی ندارم .
من تنها برگ و سیب دارم.
سیبهایم را به شهر ببر و بفروش.
آن وقت ول خواهی داشت و خوشحال خواهی شد.
پسرک از درخت بالا رفت
سیب­ها را چید
و برداشت و رفت.
و درخت خوشحال بود.
اما پسرک دیگر تا مدتها بازنگشت…
و درخت غمگین بود.

تا یک روز
پسرک برگشت،
ودرخت از شادی تکان خورد
و گفت:" بیا پسر، از تنه­ام بالا بیا
با شاخه­هایم تاب بخور و خوشحال باش."
پسرک گفت:"آنقدر گرفتارم
که فرصت بالا رفتن از درخت را ندارم،
زن و بچه­ می­خواهم
و به خانه احتیاج دارم.
می­توانی به من خانه بدهی؟"
درخت گفت:"من خانه­ای ندارم،
خانه­ی من جنگل است،
ولی تو می­توانی شاخه­هایم را بیری و
برای خود خانه بسازی
و خوشحال باشی."
آن وقت پسرک شاخه­هایش را برید
و برد
تا برای خودش خانه­ای بسازد.
و درخت خوشحال بود.

اما پسرک دیگر تا مدتها بازنگشت
و وقتی برگشت، درخت چنان خوشحال شد
که زبانش بند آمد.
با این حال به زحمت و زمزمه کنان گفت:
"بیا پسر ، بیا و بازی کن."
پسرک گفت:"
دیگر آنقدر پیر و افسرده شده­ام
که نمی­توانم بازی کنم.
قایقی می­خواهم
که مرا از اینجا
به جایی دور ببرد.
می­توانی قایقی به من بدهی؟"
درخت گفت:" تنه­ام را قطع کن و برای خود قایقی بساز،
آن وقت می­توانی با قایقت از اینجا دور شوی…
و خوشحال باشی."
پسر تنه­ی درخت را قطع کرد،
قایقی ساخت
و سوار بر آن از آنجا دور شد.
و درخت خوشحال بود
اما نه به راستی!

پس از زمانی دراز
پسرک بار دیگر بازگشت
درخت گفت:"پسر، متأسفم!
متأسفم که چیزی ندارم به تو بدهم…
دیگر سیبی برایم مانده­است ."
پسرک گفت:"دندان­های من دیگر به درد سیب خوردن نمی­خورد."
درخت گفت:"شاخه­ای ندارم که با آن تاب بخوری…"
پسرک گفت :"آنقدر پیر شده­ام
که نمی­توانم با شاخه­هایت تاب بخورم."
درخت گفت:"دیگر تنه­ای ندارم
که از آن بالا بروی…"
پسرک گفت :"آنفدر خسته­ام
که نمی­توانم بالا بروم."
درخت آهی کشید و گفت:"افسوس! ای کاش می­توانستم
چیزی به تو بدهم…
اما چیزی برایم نمانده­است.
من حالا
یک کنده­ی پیرم و بس.
متأسفم…"
پسرک گفت:"
من دیگر به چیز زیادی احتیاج ندارم ،
بسیار خسته­ام.
فقط جایی برای نشستن می­خواهم.همین."
درخت گفت:"بسیار خوب!"
و تا آنجا که می­توانست خود را بالا کشید.
"بسیار خوب!
یک کنده­ی پیر
به درد نشستن و آسودن که می­خورد.
بیا پسر، بیا بنشین.
بنشین و استراحت کن."
پسرک چنان کرد .
و درخت خوشحال بود!

نادی

بر شاخه ها

از جای پای ما فریاد

زیرا که عشق

از گوشه چشمانمان

باریده است

شنیده ام: همه چیز را زیبا باید دید. هر چیزی را نتوانید زیبا ببینید چیزی از درون شما باید تغییر کند.

اول از همه برايت آرزو میکنم که عاشق شوى
و اگر هستى، کسى هم به تو عشق بورزد
و اگر اينگونه نيست، تنهاييت کوتاه باشد
و پس از تنهاييت، نفرت از کسى نيابى
آرزومندم که اينگونه پيش نيايد
اما اگر پيش آمد، بدانى چگونه به دور از نااميدى زندگى کنى

برايت همچنان آروز دارم دوستانى داشته باشي
از جمله دوستان بد و ناپايدار
برخى نادوست و برخى دوستدار
که دست کم يکى در ميانشان بی ترديد مورد اعتمادت باشند
و چون زندگى بدين گونه است

برايت آروزمندم که دشمن نيز داشته باشى
نه کم و نه زياد ...... درست به اندازه
تا گاهى باورهايت را مورد پرسش قرار دهند
که دست کم يکى از آنها اعتراضش به حق باشد
تا که زياده به خود غره نشوى

و نيز آروزمندم مفيد فايده باشى، نه خيلى بی خاصيت
تا در لحظات سخت
وقتى ديگر چيزى باقى نمانده است
همين مفيد بودن کافى باشد تا تو را سرپا نگاه دارد

همچنين برايت آروزمندم صبور باشى
نه با کسانى که اشتباهات کوچک میکنند
چون اين کار سادهاى است
بلکه با کسانى که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذير میکنند
و با کاربرد درست صبوريت براى ديگران نمونه شوى

و اميدوارم اگر جوان هستى
خيلى به تعجيل، رسيده نشوى
و اگر رسيدهاى، به جوان نمایى اصرار نورزى
و اگر پيرى، تسليم نااميدى نشوى
چرا که هر سنى خوشى و ناخوشى خودش را دارد و لازم است
بگذاريم در ما جريان يابد

اميدوارم به پرندهاى دانه بدهى و به آواز يک
سهره گوش کنى، وقتى که آواى سحرگاهيش را سر میدهد
چرا که به اين طريق، احساس زيبايى خواهى يافت
به رايگان

اميدوارم که دانهاى هم بر خاک بفشانى
هر چند خرد بوده باشد
و با روييدنش همراه شوى
تا دريابى در يک درخت چقدر زندگى وجود دارد
اگر همه اينها که گفتم برايت فراهم شد

ديگر چيزي ندارم برايت آرزو كنم ......................

 ویکتور هوگو

منبع

منبع

 این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده ام / این بار من یک بارگی از عافیت بُبریده ام
در دیده ی من اندر آ، وز چشم من بنگر مرا / زیرا برون از دیده ها منزلگهی بگزیده ام

من … این جا خوشبخت خواهم بود … این جا که ما … به ابلیس، خیانت کردیم … و به یکدیگر عشق ورزیدیم—-سیما یاری

ضرورت وجود عشق میان زن ومرد رسیدن به خلوت مقدسی است

 که هیچ کس را راهی درآن نباشد واین آرزویی است که برای اغلب

 زنان به تحقق نمی پیوندد.

و زنان برای رسیدن به آن رنجها کشیده و گاه به پای این درد جان باخته اند.

این معضلی است که به طور جدی برای آن را ه حلی ارائه نشده است.

اما همه گره ها ناشی از ندانستگی است. ............

ابتدا طبیعت زن ومرد را مورد بررسی قرار می دهیم:

طبیعت مرد موجودی پلی گامی است که در هر روز میلیونها سلول جنسی

 پر  تحرک بی طاقت و کوتاه عمر تولید می کند که هیچ هدفی جزدویدن به

سوی تخمک و ورسیدن به آن ندارند.اسپرم های بسیارکوچکی که به چشم

 غیر مسلح دیده نمی شوند و هیچ توشه و اندوخته ای برای ادامه حیات

خود ندارند.

 طبیعت زن موجودی مونو گامی است که درهر گاه تنها یک سلول جنسی

 درشت،آرام،سر شا ر ازاندوخته و صبور تولید می کند که آماده است برای

پذیرش و پرورش تنها یک سلول مرداز میان میلیونها اسپرم.به قصد بقای آن

 و تولید خلقتی تازه در عالم خلقت حالا به تحلیل رفتا رهای جنسی زن و مرد

می پردازیم که با فیزیو لوژی و ساختارجنسیت آنهارابطه مستقیم دارد.

غرایز جنسی مردان مانند تعداد گامت هایشان ریز ریز و متعدداست،بی هیچ

 احساس تعهدجسمی درپاسخ این رفتار.یعنی،در آمیختن با زنان متعدد و به

 لذتی کوتاه و سریع دست یافتن بدون دغدغه و یااحساس مسئو لیت باروری.

اما غرایز جنسی درزنان مثل گامتهایشان ،موحد وطولانی و بی تعجیل و همراه با

 احساس مسئو لیت باروری و احساس تعهد برای پرورش و به ثمررساندن نقطه

لذتی است که از آن بهره برده اند. پس از این دو تحلیل طبیعی،بدون دخالت تربیت

 نفس و هدایت آن به سوی انسانی شدنرفتا رها به عشق میرسیم و بررسی آن در

 زن مرد.

رومن رولان نویسنده پر قدرت فرانسوی در رمان جان شیفته اززبان آنت قهرمان

اصلی داستان که شخصی توانمند وزیباست می نویسد:(ما زنان وقتی عاشق

می شویم همه قلب ووجودمان رابه مردمحبوبمان می سپاریم آنگونه همه

زیبایی هاو لذات دیگر، در رابطه با او معنا می یابند.اماشما مردان وقتی عاشق

 می شوید تنها قسمتی از قلب و وجود خود رادراختیارزن محبوبتان می گذاردید

 و بقیه رابرای موفقیتها و کسب قدرتها و خود خواهی خود نگه می دارید.حرفی

 نیست شاید اگر ما هم مرد بودیم چنین می کردیم اما آنچه از شما می خواهیم

این است که آن قسمتی از قلبتان را که به ما سپردید دیگر ملعبه هوسبازی هایتان

نکنید،ما به همان سهم ،هر چند کوچک ،اگر زلال و اطمینان بخش باشد قانعیم.)

البته هیچ حکم و قضاوتی رادرباره مردان و زنان نمی توان تعمیم داد.

چرا که بر هر قا عده ای استثنایی هم است.هستند مردانی که دل به زنی می بندندو

 همه عمر به او وفادا رمیمانند وهستند که دل موحدی ندارند و در بازار تعدد

میچرخند.اما حرف ما بر سر قائده است نه استثنا و واقعیت کثیر همان است که

 اززبان آنت در جان شیفته بیان می شود.

اگر تعدد گرایی مردان از طبیعت آنان سر چشمه می گیرد پس چرا باب طبع زنان

 طبیعی نبوده و این همه آزار دهنده است؟همه کار ما رسیدن به این پرسش است

که چگونه طبع زن و مرد می تواند به هم نزدیکتر و هماهنگ تر شود. آنچه گفتیم

 صرفا تو صیفی از غرایز و ویژگیهای ذاتی آدمها بود .

اما یونگ این نخبه روانشناسی بر این عقیده است که غرایز آدمها قابلیت تعمیم ،

هدایت و جهت گیری به سوی متعالی شدن را دارد.یعنی زن و مرد می توانند غرایز

خود را چنان آموخته کنند که به جز واسطه عشق با هم نیامیزند.اما چگونه چنین

 مرحله ای ممکن است؟ به باور من عشق در نهاد و خلقت زن به واسطه آنکه

باید مادر شود و ضرورت مادی عشق است وجود دارد.اما در مرد عشق نهادینه

نیست و باید به وسیله زن در او پا بگیرد،رشد کند ونهادینه شود.چون طبیعت پدر

 مسئول پرورش و تغذیه فرزند نیست.تنها نیمی از فرزند از پدر منشا گرفته که

مکمل نیمه دیگری است که از مادرمنشا گرفته اما تغذیه و پرورش کامل فرزند

با مادر است.

زن در مقام مادر می تواند وباید و عشق را در فرزند پسر بیافریند و ذهن او را

 به وحدت دل نزدیک کندوهمانطورکه در شکل طبیعی نیز از میان میلیونها اسپرم

 تنها یکی به درون تخمک راه می یابد،به همان که از همه سریعتر سالم تر و

 کامل تر است و بقیه محکوم به مرگند. امامتاسفانه اغلب مادران طبیعت مرد را

 در فرزندان خود می پذیرند پلی گامی بودن او را قبول می کنند و به آن میدان

 می دهند.ولی در مقام همسر از مرد خود عشق و وحدت دل طلب می کنند.

مادران به جای آنکه پسران خود را عاشق خود کنند باید عشق را به آنها

 بیا موزند و جوهر و گوهر واقعی زن را به او نشان دهند و به او یاد دهند که

 چگونه زن مطلوب خود را برگزینند و در این گزینش سره را از نا سره تشخیص

 دهند. و نیز آنان رابا این حقیقت اشنا کنند که لذت آمیزش از روی عشق با آمیزش

 بدون عشق قابل قیاس هم نیست؛ چرا که عشق در طبیعت خود موحد است و

 تنها دروحدت ذهن است همه نیروهای جسم و جان در جهت نیل به لذتی ژرف

 و پردوام هدایت می شوند و به کام می رسند.

 اگر زن در مقام مادر نتواند به این وظیفه عمل کند نقش بعدی با زن در مقام

همسر است.زنان توانمندی که عشق به خاطر تربیت نادرست در آنها سر کوب

 نشده باشد میتوانند جای خالی مادر را نیز پر کنند و قلب مرد را باهمه تپش هایش

 در دست گیرند و در سایه عشق آن را به مقام وحدت برساند.گاه دیده شده این

 نقش را فرزند دختر ایفا کرده است و دل پدر را با طعم عشق و پایبندی به آن

آشنا سا خته است.

به هر صورت این کا رادر هر مرحله ای میتوان انجام دادو هیچ زنی ذاتا از

اجرا ی آن نقش عاجز نیست مگر این که خلل های تربیتی و شخصیتی او را

بازدارند.

همه هستی من آیه تاریکیهاست

که تورا درخود تکرار کنان

 به سحرگاه شکفتن ها و رستن ها ابدی خواهم برد

من در این ایه تورا آه کشیدم آه

 من دراین آیه تورا به درخت و آب وآتش پیوندزدم

 این نقش زن ، زنی که همه هستی اش آیه ای تاریکی است یعنی حتی زنی که

 خود هنوز به کمال نرسیده باشد؛ نیز می تواندبه برکت عشق مرد را به سحر گاه

 شکتن ها ی ابدی ببرد . جان اورابه درخت و آب و اتش پیوند زند.

 پس هر زنی که دل به مردی می سپارد؛ باید واقعیت پلی گامی بودن او را بپذیرد

 تا بتواند وی را در همه پیچ وخمهای عشق با خود ببرد وتمامی لذاتی را که او

در این وآن می جوید ونمی یابد به برکت عشق و درایت برای او فراهم آورد.

اگر اغلب زندگی ها با عشق آغاز می شوند اما بدون آن ،یا حتی تنفر به پایان

 میرسند؛به خاطر این است که عاشق شدن زحمت واراده ای نمی خواهد اما

 عاشق ماندن نیاز مند آگاهی ،تلاش،گذشت وتغییر است.

زن باید بتواند برای محبوب باقی ماندن به توانایی ها و زیبایی های وجودی خود

 بیفزاید تا هر دم از باغ وجودش بری تازه برسد.

 حال آنکه اغلب زنان برای حفظ مرد محبوب خود به رفتارهای پلیسی و

سوئ ظن آمیز متوسل می شوند و می پندارند حفظ دل مرد وابسته به امور

بیرونی است.در صورتی که آزاد گذاشتن مرد و پروراندن هرچه زیباتر و

 درخشانتر خویش بهترین جذبه را در وجود آنان به وجود می آورد.باید چیزی

 در وجود زن باشد تا به مرد بگوید بیا؛ نه آنکه بند ی در کار باشد که به او

 بگوید نرو!!!

همین طو ردرمورد مردان نیز شرط محبوب ماندن و ماندگار شدن در دل زن

 پر جذبه تر شدن و کاملترشدن شخصیت و رفتا رهای اوست.

 وقتی چشمهای من برای همیشه به دنبال تو خواهند بود؛

 که تو هرچه زیبا تر پرواز کنی.

 بی عشق هم می شود زیست،زیریک سقف و تا پایان راه حتی بی کشمکش و

درگیری.بی عشق هم می توان خودرادر پناه گاهای درون پنهان کرد و ساکت

 و آرام و ازکنار زندگی گذشت.اما ما زاده نشده ایم تا عمری در خود بخزیم تا

 لحظه مرگ.ما آمده ایم تا از خود بیرون آییم و با دیگران بیا میزیم؛ بشکفیم؛

 شادی کنیم و عشق را در جان هم بریزیم و تازه شویم و هر جا لازم باشد

ویران کنیم بشکنیم و دوباره بسازیم:

شکستن اگر عادت آسان اینه نبود

 که تکرار بیهوده زندگی اینهمه تا زگی نداشت.

مقاله ای از مجله روانشناسی شماره سی ام

عفو و صفح ومغفرت در برابر خطاهاي همسر

و ان تعفوا : ببخش

فرق بين عفو و صفح و مغفرت چيست؟ كلمه عفو يعني گذشت- بالاتر از عفو، صفح است يعني ترك سرزنش و مغفرت يعني از ياد بردن

. و ليعفوا و ليصفحوا (نور22) صفح با همسر يعني حساب زن از بقيه جداست. و ان تعفوا و تصفحوا و تغفروا. هيچ جاي قرآن اين سه لغت كنار هم نيامده است جز براي همسرداري. آيين همسرداري چيست؟ گذشت،ترك سرزنش و از ياد بردن. ان يغفرالله لكم: اگر دوست داري خدا تو را ببخشد تو هم مردم را ببخش

 از جزوه آقای قرائتی

عکس از ساسان جوادنیا

بزرگتر

کارت پستالهای عاشقانه انگلیسی

 کار مانیست شناسایی راز گل سرخ

کار ما شاید این باشد

 که در افسون گل سرخ شناور باشیم

پشت دانایی اردو بزنیم 

 دست در جذبه یک برگ بشوییم و سر خوان برویم 

 صبح ها وقتی خورشید در می اید متولد بشویم 

 هیجان ها را پرواز دهیم 

 روی ادراک  ‚ فضا ‚ رنگ صدا پنجره گل نم بزنیم

آسمان را بنشانیم میان دو هجای هستی

ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم

بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم 

 نام را باز ستانیم از ابر

از چنار از پشه از تابستان

روی پای تر باران به بلندی محبت برویم

در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم

کار ما شاید این باشد 

 که میان گل نیلوفر و قرن

پی آواز حقیقت بدویم

                                                              سهراب سپهری

مي‌دونم كه گفتن از اينكه خودكشي نهال زيباست جدن باعث تعجبه. اما اين آروزي من بوده ....

براي معشوق مردن!

اينكه كسي بتونه براي عشقش از جونش دست برداره به نظر من توانايي عظيميه و لايق بالاترين ستايش‌ها و از اون جهت برام قابل ستايشه كه من نتونستم به اونجا برسم .....از نظر عرفاني چون معشوق با خدا يكي هست و همه هستي يكي هستن. از اين جهت خودكشي يك عاشق از اون يك مرده نمي‌سازه بلكه تا درجه يه شهيد ارتقاش مي‌ده. البته به شرطی که این عشق متقابل و عمیق باشه!

از خودكشي تعريف و تمجيد نمي‌كنم اما خودكشي تا حدودي برام جذابه!كسي كه مي‌تونه خودشو بكشه مي‌تونه از همه چيز دست برداره لازم به ذكره كه البته با معنويت در تناقضه. البته خودكشي براي بازماندگان رو درك مي كنم. خودكشي بزرگ‌ترين ضربه ها رو براي اطرافيان در پي داره. احساس‌هاي گناه زياد. و اين هم چيزيه كه نهال شايد نتونشته تحملش كنه. شايد بشه رابطه بين دينداري و خودكشي رو بررسي كرد و فكر مي كنم يه رابطه معنادار منفي داشته باشند. كسي كه دين‌داره قدر زندگي را با وجود همه سختيايش مي دونه شايدم افسرده نشه. چون در زندگيش هدف داره. و اساسا اين زندگي رو هدف نمي‌دونه و بيشتر اون دنيا را مد نظر داره....چون دلي كه توش ياد خداست افسرده نمي‌شه اگه هم بشه خدا به فريادش مي رسه.

مي تونم‌به‌تون بگم كه از منظر يه روانشناس اين فاجعس. افسرديگه.  مي‌تونم ادعا كنم كه مي‌شد نهالو از مرگ نجات داد. اما روح عشاق يك زندگي را شايد براي ابدي شدن انتخاب كرده.البته من‌هم جمع نقيضينم. از يه جهت به عنوان يه شاعر از مردن براي معشوق لذت مي‌برم و از طرفي به عنوان روانشناس حسرت مي‌خورم كاش زودتر مي‌شناختمش و كاري براش مي‌كردم.در شعر من حقيقت رو نمي‌گم. اون چيزي رو مي‌گم كه خشمم رو برانگيخته. اون چيزي كه دوست دارم باشه. شايد هم برعكس اون چيزي كه نيستو مي‌خوام به معرض تماشا بذارم ......

شعر جهاني هست كه شاعر مي‌سازه و لزوما از قوانين جهان واقعي پيروي نمي‌كنه.

عشق وقتی روی می‌دهد که تو بالغ باشی. تو وقتی قادری عشق بورزی که بزرگ شده باشی. کمال پیدا کرده باشی. وقتی دانستی که عشق یک نیاز نیست بلکه یک سر ریزش است.

عشق بر خاسته از وجود یا عشق از روی بذل و بخشش آنگاه‌ بی هیچ قیدو شرط می‌بخشی.

آن به اصطلاح عشق نوع اول از نیاز شدید و عمیق فردی به فردی دیگرنشات می‌گیرد در حالی که عشق از روی بخشش یا عشق برخاسته از وجود، سر ریزش محبت از فردی بالغ و از سر وفور عشق است. او غرق در عشق است. تو آن را دارا هستی و این عشق شروع می‌کند به پخش شدن در اطراف تو. درست مثل لامپ روشنی که در تاریکی نور افشانی می‌کند. عشق محصول فرعی وجود توست. وقتی تو هستی هاله‌ای از عشق پیرامون توست. وقتی نیستی هاله‌ای هم اطراف تو نیست. و وقتی آن هاله را پیرامون خود نداشتی از دیگران می‌خواهی که عشق را به تو بدهند. تو گدایی و آن دیگری هم از تو می‌خواهد که به او عشق ببخشی. اکنون دو تا گدا دست پیش یکدیگر دراز کرده‌اند و هردو امیدوارند که آن دیگری آن را داشته باشد.

طبیعی است که هردو احساس ناکامی کرده و خود را فریب یافته احساس خواهند کرد.

می‌توانی از هر زن و شهر و هر عاشق و معشوقی بپرسی آنها خود را فریب یا فته احساس می‌کنند. تو فقط خیال کردی که دیگری آن را دارد. اگر تو عوضی خیال کنی دیگری چه تقصیری دارد؟

و دیگر آن تصویر خیالی از هم پاشیده و طرف مقابل مطابق با آن تصویر از کار در نیامده است.

همین

آن بیچاره هیچ وظیفه‌ای ندارد که حقانیت خودش را طبق انتظارات تو بر کرسی بنشاند و تو طرف را فریب دادی این چیزی است که او احساس می‌کند چون امیدوار بود که عشق از وجود تو سرریز و به وجود او سرازیر شود. شما هر دو امیدوار بودید که عشق را از طرف مقابل دریافت کنید. و هر دو تهی بودید عشق چه طور می‌تواند اتفاق بیفتد؟

نهایتا هر دو می‌توانید با هم بد بخت باشید.

کوری عصا کش کور دیگر

پیش از این‌هم که هنوز وصلتی صورت نگرفته بود و تنها بودید عادت داشتید بد بخت باشید. حالا می‌توانید در کنار هم بد بخت باشید. و یادت باشد وقتی دو نفر با هم بدبخت هستند یک جمع ساده نیست.

ضرب است.

تو در تنهایی خود احساس یاس و ناامیدی می‌کردی اکنون در کنار هم باز هم این احساس را داری. اما یک خوبی هم دارد. الان تو می‌توانی مسئولیت یاس و ناامید خودت را به گردن طرف بیندازی. این اوست که تو را بدبخت می‌کند؛ این امتیاز خوبی است. تو دیگر خیال‌ات راحت است. من چیزیم نیست اما

با چنین زن شلخته، پرحرف، بد اخلاق، و تنگ نظری چه می‌توان کرد؟ باید بدبخت بود. با چنین شوهر قرمیت و کنسی چه می‌توان کرد؟

اکنون می‌توانی مسئولیت را به گردن طرف بیندازی. تو سپر بلا پیدا کرده‌ای. اما بدبختی همچنان باقی است. البته بدبختی به توان دو

تو می‌توانی هزار بار شوهر یا زن عوض کنی. اما هر بار همان نوع همسر، همان فلاکت و سیه‌روزی تکرار خواهد شد.

بد بختی به شکل‌های دیگر. اما بد بختی مشابهی تکرار می‌شود.

تقریبا همان بد بختی. تو می‌توانی همسر دیگری اختیار کنی اما خودت که عوض نشده‌ای حالا کی ‌می‌خواهد همسر جدید را انتخاب کند؟

تو؟ خودت؟

این انتخاب دو باره از روی خامی و ناپختگی تو صورت می‌گیرد. تو دوباره همان تیپ همسر را انتخاب خواهی کرد.

مسئله اساسی عشق این است که قبل از هر چیز باید بالغ شوی. بعد همسر بالغی پیدا خواهی کرد.

افراد نا بالغ اصلا تو را به خود جلب نمی‌کنند.

داستان به همین سادگی است. اگر بیست و پنج ساله باشی عاشق یک بچه دو ساله نمی‌شوی.

اگر از نظر روحی فرد بالغی باشی در دام یک عشق شیرخواره نمی‌افتی.

نمی‌تواند پیش بیاید. می‌توانی درک کنی که این کار بی‌معنی است.

در حقیقت فرد بالغ در دام عشق نمی‌افتد بلکه از دام عشق بلند می‌شود واژهfall  (افتادن) صحیح نیست‌. فقط افراد نا بالغ می‌افتند. آنها سکندی می‌خورند و در دام عشق می‌افتند. قبلا یک طوری خودشان را زفت و رفت می‌کردند وروی پا می‌ایستادند.

اکنون نمی‌تواند خود را اداره کنند و نمی‌توانند بایستند؛ زنی را پیدا می‌کنند و کله پا می‌شوند.

مردی پیدا می‌کنند و پای‌شان سست می‌شود. آنها همیشه آماده زمین خوردن و چهار دست پا راه رفتن هستند.

اصلا ستون فقرات ندارند. و از آن استحکام لازم بر خورار نیستند که بتوانند به تنهایی روی پای خود بایستند.

فرد بالغ برای این‌که به تنهایی روی پای خودش بایستد؛ دارای انسجام و استحکام لازم است و وقتی فرد بالغ عشقش را نثار می‌کند رشته اتصالی به این عشق وصل نیست. او فقط آن را می‌بخشد. وقتی فرد بالغ عشق‌اش را در طبق اخلاص به کسی می‌بخشد شاکر و خرسند است که عشقش را پذیرفته‌اند نه بر عکس.

اوتوقع ندارد برای این کار از او تشکر کنند نه به هیچ وجه او نیازی به تشکر شما ندارد.

وقتی دو فرد بالغ عاشق یکدیگرند یکی از بزرگترین تناقضات زندگی، یکی از زیباترین پدیده های هستی روی می‌‌دهد. آن‌ها باهمند در عین حال فوق‌العاده تنها هستند.

آنها به قدری باهمند که تقریبا یکی هستند.

ادامه دارد

بلوغ : هنر زندگی کردن

اشو

کتیبه بیستون

آیا تا کنون هیچ شی را عاشقانه نگریسته ای ؟

شاید بگویی آری ، چرا که نمی دانی که نگریستن عاشقانه به یک شی یعنی چه . شاید با شهوت به اشیا نگاه کرده ای ، این چیز دیگری است . کاملا فرق دارد ، درست نقطه مقابل آن است . نخست ... سعی کن تفاوت را درک کنی .

چهره ای زیبا ، بدنی زیبا ، تو به آن نگاه می کنی و احساس می کنی که عاشقانه به آن می نگری ولی چرا به آن نگاه می کنی ؟ آیا مایلی از آن چیزی به دست آوری ؟ آن عشق نیست و شهوت است . آیا می خواهی از آن بهره بکشی ؟ آن گاه شهوت است و عشق نیست . آن هنگام در واقع ، تو فکر می کنی که چگونه از آن استفاده ببری ، چگونه آن را تصاحب کنی ، چگونه از آن بدن وسیله ای بسازی برای خوشوقتی خودت .

شهوت یعنی : چگونه از چیزی برای خوشوقتی خودت استفاده کنی و عشق یعنی ، خوشوقتی تو ابدا مطرح نیست . در واقع ، شهوت یعنی چگونه چیزی به دست آوری و عشق یعنی چگونه چیزی ببخشی . این دو درست نقطه مقابل هم هستند .

اگر چهره ای زیبا ببینی و به آن عشق احساس کنی ، احساس بی درنگ تو در آگاهی ات این خواهد بود که چگونه می توانی این چهره را خشنود کنی ، چگونه این مرد یا این زن را خوشحال کنی . در این جا خودت اهمیتی نداری .

در عشق دیگری مهم است اما در شهوت مهم تو هستی . در شهوت تو فکر می کنی دیگری را وسیله خوشحالی خودت قرار دهی ، در عشق فکر می کنی که خودت چگونه وسیله شوی .

عشق تسلیم است و شهوت یک تهاجم .

تو حتی در شهوت نیز از عشق سخن می گویی . پس فریب نخور !!!!!!!!! به درون بنگر ، آن گاه به این ادراک خواهی رسید که در زندگی حتی یک بار نیز به کسی یا چیزی عاشقانه نگاه نکرده ای .

دومین تفاوتی که باید درک شود این است ... اگر عاشقانه به چیزی مادی یا بی جان نگاه کنی ، آن شی به یک شخص تبدیل می شود . اگر به آن عاشقانه نگاه کنی ، آن گاه عشق تو کلیدی می شود تا هر چیزی را به شخص تبدیل سازد . اگر به یک درخت عاشقانه بنگری ، درخت یک شخص می گردد .

هر گاه عاشقانه به چیزی نگاه کنی ، آن چیز یک شخص می شود و برعکس . هر گاه با چشمانی شهوانی به شخصی نگاه کنی ، آن شخص به یک شی تبدیل می شود . برای همین است که چشمان شهوانی دافعه دارند . چرا که هیچ کس نمی خواهد شی شود . وقتی به همسرت با چشمان شهوانی می نگری او احساس ازردگی می کند . در واقع تو چه می کنی ؟ تو یک شخص را ، یک شخص زنده را به وسیله ای بی جان تغییر می دهی . تو می پنداری که چگونه استفاده کنی و آن شخص کشته می شود .

چشمان شهوانی دافعه دارند و زشت هستند .

وقتی با عشق به کسی نگاه کنی ، او والا می گردد . یگانه می گردد . ناگهان او یک شخص می شود . یک شخص را نمی توان با دیگری جایگزین کرد ولی یک اشیا را می توان جایگزین کرد . یک شی قابل جایگزینی است ولی یک شخص جایگزینی ندارد . او یکتا و یگانه است .

عشق همه چیز را یگانه می کند . به همین سبب تو بدون عشق ، هرگز احساس نمی کنی که شخص هستی . تا زمانی که کسی عمیقا دوستت ندارد ، هرگز احساس نخواهی کرد که موجودی یگانه هستی و به راحتی می توان تو را تغییر داد و جایگزین کرد .

در رابطه شهوانی ، همه چیز شی هست و این غیر انسانی ترین کارهایی است که انسان می تواند انجام دهد : تبدیل شخصی به شی .

وقتی عاشقانه می نگری ، خودت را فراموش کن . خودت را کاملا فراموش کن . برای امتحان یه یک گل نگاه کن و خودت را به تمامی از یاد ببر . بگذار گل باشد و خودت کاملا غایب باشی . گل را احساس کن ، آن گاه عشقی عمیق از آگاهی تو به سمت گل روانه می گردد . تو به وجد می آیی و آن گل ، یک شخص می گردد .

به موضوع دیگری نپرداز . با یک گل سرخ یا با چهره معشوقت باقی بمان . تنها با قلبت بمان . با این احساس که چه کنم تا معشوق شادتر و معشوق تر باشد ؟ و وقتی چنین باشد ، تو غایب خواهی بود ، هرگز به خودت توجه نخواهی کرد .

وقتی به خودت توجه نداری ، خالی می گردی ، فضایی درونت آفریده می شود . وقتی ذهنت کاملا به دیگری متوجه می گردد ، آن گاه درونت خلا ایجاد می شود .

با معشوق ، انسان به تمامی ناتوان می گردد ، این را به یاد بسپار . هر گاه عاشق کسی باشی ، احساس عجز کامل می کنی . درد عشق همین است : فرد نمی تواند احساس کند که چه بکند . او مایل است همه کار بکند ، می خواهد تمامی کائنات را به معشوق ببخشد ، ولی چه می تواند بکند ؟

تو تهی هستی و به همین سبب عشق به یک مراقبه عمیف تبدیل می گردد . در حقیقت ، اگر کسی را دوست داشته باشی ، به هیچ مراقبه دیگری نیازی نیست ولی چون در واقع کسی عاشق نیست ، به 112 تکنیک نیاز دارد و حتی شاید این ها هم کافی نباشد . خود عشق بزرگ ترین تکنیک است ولی عشق مشکل است و حتی ناممکن .

عشق یعنی خود را آگاهی رها کردن و در همان مکان ، جایی که نفس تو وجود داشته ، دیگری را جای دادن . جایگزینی خودت با دیگری یعنی عشق . گویی که اینک تو نیستی و فقط دیگری هست .

سارتر می گوید که دیگری جهنم است و حق با اوست . او درست می گوید زیرا که دیگری فقط برای تو جهنم می آفریند ولی همچنین او اشتباه می کند ، زیرا اگر دیگری بتواند جهنم باشد ، می تواند بهشت هم باشد ، کافی است با عشق نگاه کنیم . هر زن و شوهر برای یکدیگر جهنم می سازند زیرا هر یک می کوشد تا دیگری را تصاحب کند . غافل از اینکه تنها تصاحب اشیا ممکن است ، نه تصاحب اشخاص !

اگر عاشق باشی ، حتی نگاه خیره بسیار زیباست ، زیرا خیره شدن تو ، او را یک شی نمی سازد . آن گاه می توانی مستقیم به چشمان او نگاه کنی . آن گاه می توانی عمیقا وارد چشمان دیگری شوی . تو او را به یک شی تبدیل نمی کنی ، بلکه نگاه تو از راه عشق ، از او یک شخص می سازد . برای همین است که تنها نگاه خیره عاشقان زیباست و گرنه خیره نگریستن زشت است .

هرگاه شخصی را به یک شی تبدیل کنی ، عملی غیراخلاقی مرتکب شده ای ولی اگر سرشار از عشق باشی ، در آن لحظه سرشار از عشق ، این پدیده ، این برکت با هر موضوعی روی خواهد داد و تو زندگی می بخشی .

هنگامی که معشوق به تصاحب در آید ، عشق رفته است . آن گاه معشوق تنها یک شی خواهد بود . می توانی از او استفاده کنی ، ولی برکات هرگز برنمی گردند ، زیرا آن برکات فقط زمانی می آمدند که او یک انسان بود ، دیگری آفریده شده بود ، شخص را در دیگری آفریده بودی و دیگری نیز ، شخص را در تو آفریده بود . هیچ کدام شی نبودید . هر دو ذهنیت هایی بودید که با هم تلاقی کرده بودند دو انسان که ملاقات کرده اند ، نه یک انسان و یک شی .

اگر بدانی که تو نیستی و آگاهی ات با عشقی عمیق به سوی دیگری حرکت کرده باشد به درختان ، به آسمان ، به ستارگان ، به هر کس ، وقتی که تمام آگاهی ات تو را ترک گفته و به سوی دیگری رفته باشد در آن غیبت نفس ، برکات نازل می شوند .

مجله روانشناسی - جامعه

اردیبهشت 83

از يك نفر پرسيدم كه چرا كلمه عشق در قرآن نيست كه جواب داد كه زيرا كلمه عشق به آن معنايش بيشتر فارسي است.

پرسيدم پس عشق در عربي چه مي‌شود كه گفت: حب

تا اينكه ديشب آقاي قرائتي آمد تا نكته بگويد در تلويزيون. خوشبختانه! خبر آوردند دارند ماهواره‌ها را جمع مي‌كنند كه اينها پرواز كردند بر لب بام. خلاصه ما هم دست كم ازديدن بعضي فيلم‌‌‌هاي شبكه مجاز محروم شديم و مجبور شديم گاهي در جمع خانواده به بيف‌استاراگانف ببخشيد تلويزيون رو بيارويم.

آقاي قرائتي همين كه حرف زد خنده‌ام گرفت آخر كلمه عشق را برد! كمتر روحاني‌‌اي از عشق مي‌گويد.

و گفت

در قران اين جمله وجود دارد

الذين آمنو اشد حبا لله

خب مي‌دونيد كه اشد حبا يعني چي؟

اشد حبتم يعني. يعني عاشقتم.

خب اشد حب كي هستين شما؟

البته صد در صد اين پيامو از جانب خدا مي‌دونم. اغلب اوقات اين‌جوري جواب سوالامو مي‌ده. ما كه نيستيم. اشد حب خدا بودن خيلي سخته. ما فقط مي‌تونيم اشد حب نشونه‌هاي خدا باشيم! اميدوارم قبول كنه....

البته خدا داره مي‌گه مي‌خواي تقلب كني؟ قرار بود اشد حب خودم باشي فقط.....

متن عربی آیه : وَمِنَ النَّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ اللّهِ أَندَاداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللّهِ وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَشَدُّ حُبًّا لِّلّهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلّهِ جَمِيعاً وَأَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ

تفسیر و ترجمه  این آیه رو اینجا ببینید. نکته دیگه رو اینجا ملاحظه کنید.

تفسیر: خداوند می فرماید اگه ظلم کنیو  عاشق یکی دیگه بشی حسابت با کرام الکاتبینه. به نظر شما این آیه نشونه غیرت خداست؟ غلط کردم به جون همگی. فقط فقط فقط خودت!

 ژ

منبع