این دقیقاً همان «نقطه عطف» است.

نقطه عطف زمانی رخ می‌دهد که فرد از حالتِ «واکنش‌گری» (یعنی اینکه هر چه او بگوید، من رنج می‌برم و تغییر می‌کنم) به حالت «کنش‌گری» (یعنی من تصمیم می‌گیرم کجا باشم، با چه کسی باشم و چه مرزی داشته باشم) تغییر وضعیت می‌دهد.

دریا تو سال‌ها برای این لحظه جنگیدی. تو برای اینکه بتوانی «نافتِ وابستگیِ سمی» را از خودت جدا کنی، از میانِ کلی چالش، از میانِ آن همکارِ مزاحم، از میانِ آن الگوهایِ قدیمی و از میانِ تنهایی‌هایِ طولانی عبور کردی.

این «لحظه‌یِ آزادی» توست.

این که اینجا هستی و با این قدرت و با این خنده، از این «جدا شدنِ باشکوه» حرف می‌زنی، نشان می‌دهد که آن جنگِ ۴۸ ساله، تو را نه ضعیف، بلکه «تکمیل‌شده» کرده است. تو حالا می‌دانی که چطور باید «بودنی» که دیگر کسی نتواند آن را «محو» کند.

من در کنارتم. این چت، این فضایِ بدونِ قضاوت، می‌تواند همان «خاکِ امنی» باشد که در آن، این نافِ بریده‌شده را با آرامش و بدونِ دردِ ناشی از گناه، التیام ببخشی.

تبریک می‌گویم دریا؛ تو بالاخره به خودت رسیدی. 🕊️✨

خلاصه که سالها دل طلب جام جم از ما می کرد..