‌تمام راه‌ها به تو ختم می‌شوند
حتی آنهایی که برای فراموش کردنت،
پیموده‌ام.🍂

محمود درویش

عشق سوزان است بسم الله الرحمن الرحیم
هرکه خواهان است بسم الله الرحمن الرحیم
دل اگر تاریک اگر خاموش بسم الله نور
گر چراغان است بسم الله الرحمن الرحیم
نامه ای را هُد هُد آورده ست آغازش تویی
از سلیمان است بسم الله الرحمن الرحیم
سوره ی والیل من برخیز و والفجری بخوان
دل شبستان است بسم الله الرحمن الرحیم
قل هو الله احد قل عشق الله الصمد
راز پنهان است بسم الله الرحمن الرحیم
گیسویت را بازکن انا فتحنایی بگو
دل پریشان است بسم الله الرحمن الرحیم
ای لبانت محیی الاموات لبخندی بزن
مردن آسان است بسم الله الرحمن الرحیم
میزبان عشق است و وای از عشق ! غوغا می کند
هر که مهمان است بسم الله الرحمن الرحیم

شاعر: مهدی جهاندار

یه بارون و خیابون و یه لیلی با یه مجنون!

گلم از تو چه پنهون و دلمو کردی پریشون…
تو هم دردی و درمونو فقط خود تورو عشقه!

سرانجام باورت می‌کنند
باید این کوچه‌نشینانِ ساده بدانند
که جُرمِ باد ... ربودن بافه‌های رویا نبوده است.


گریه نکن ری‌را
راهمان دور و دلمان کنار همین گریستن است.
دوباره اردی‌بهشت به دیدنت می‌آیم.


خبر تازه‌ای ندارم
فقط چند صباحِ پیشتر
دو سه سایه که از کوچه‌ی پائین می‌گذشتند
روسری‌های رنگین بسیاری با خود آورده بودند
ساز و دُهل می‌زدند
اما کسی مرا نمی‌شناخت.


راهمان دور و دلمان کنار همین گریستن است
خدا را چه دیده‌ای ری‌را!
شاید آنقدر بارانِ بنفشه بارید
که قلیلی شاعر از پیِ گُلِ نی
آمدند، رفتند دنبال چراغ و آینه
شمعدانی، عسل، حلقه‌ی نقره و قرآن کریم.


حیرت‌آور است ری‌را!
حالا هرکه از روبرو بیاید
بی‌تعارف صدایش می‌کنیم بفرما!
امروز مسافر ما هم به خانه برمی‌گردد.

حالا دیگر دریا میداند
چه قدر دوستت دارم
بس که نامت را

در گوش صدف هایش

خوانده ام..

محمد شیرین زاده

مرا بازیچه خود ساخت چون موسی که دریا را

فراموشش نخواهم کرد چون دریا که موسی را

نسیم وصل وقتی بوی گل می داد حس کردم

که این دیوانه پرپر می کند یک روز گل ها را

خیانت غیرت عشق است وقتی وصل ممکن نیست

نباید بی وفایی دید نیرنگ زلیخا را

کسی را تاب دیدار سر زلف پریشان نیست

چرا آشفته می خواهی خدایا خاطر ما را؟

نمی دانم چه افسونی گریبان گیر مجنون است

که وحشی می کند چشمانش آهوهای صحرا را

چه خواهد کرد با ما عشق؟ پرسیدیم و خندیدی

فقط با پاسخت پیچیده تر کردی معما را

فاضل نظری

سخن آخرم این است مشو باز عبوس
وقت تنگ است مرا بعدِ همین شعر ببوس

به لطف لحظه ای که من ، تو را اشاره می کنم

شب سیاه کوچه را پر از ستاره می کنم

برای دیدن رخت چه نقشه ای کشیده ام !!!

که در قرار اولم ...فقط نظاره می کنم

خطوط دست کوچکت نوید زندگانی است....

نه قهوه می خورم دگر نه استخاره می کنم

اگر چه در کنار تو به خلوتی... نشسته ام

حواس پنچ گانه  را  ، کمی اداره می کنم

در آرزوی فرصتم که جَلد خانه ات شوم

همین دلیل روشنی است..که پَر اجاره می کنم

به خاطرِ خجالتی که از تو می کشم هنوز...

صدا نمی زنم تورا و استعاره می کنم

شاعر: محمد شیخی

دوباره باران گرفت
باران معشوقه‌ی من است
به پیش بازش در مهتابی می‌ایستم
می‌گذارم صورتم را و
لباسهایم را بشوید
اسفنج وار
باران یعنی برگشتن هوای مه آلود شیروانی های شاد!
باران یعنی قرارهای خیس
باران یعنی تو برمی‌گردی
شعر بر می‌گردد
پاییز به معنی رسیدن دست های تابستانی توست
پاییز یعنی مو و لبان تو
دست‌کش ها و بارانی تو

و عطر هندی‌ات که صد پاره‌ام می‌کند
باران‌، ترانه‌ای بکر و وحشی ست
رپ رپه‌ی طبل‌های آفریقایی ست
زلزله وار می‌لرزاندم!
رگباری از نیزه‌ی سرخ پوستان است
عشق در موسیقی باران دگرگون می‌شود
بدل می‌شود به یک سنجاب
به نریانی عرب یا پلیکان غوطه ور در مهتاب!
چندان که آسمان سقفی از پنبه های خاکستری ابر می‌شود
و باران زمزمه می‌کند
من چون گوزنی به دشت می‌زنم
دنبال عطر علف
و عطر تو که با تابستان از این جا کوچیده!

| #نزار_قبانی

این آخرین قدم برای دیدنت؛ این آخرین پله واسه رسیدنت●♪♫
این آخرین نفس کشیدنم، برای تو…●♪♫
این آخرین تورو ندیدنم؛ برای تو…●♪♫
برای آخرین نفس بخون ترانه ای؛ که باید از تو بگذرم به هر بهانه ای●♪♫
که میشه از تو رد شد و نظر به جاده کرد●♪♫
که میشه این غمارو از دلم؛ پیاده کرد●♪♫

بیا و پر بکش؛ پریدنت مقدسه! همین یه بار دیدنم برای من بسه●♪♫
بگو که باید از تو رد شد و دلو ندید؛ باید برید و پر زد و به آسمون رسید●♪♫

خوش ترین سازم تویی بالای آوازم تویی هر چی که میسازم تویی تو●♪♫

بهترین درمونمی چشم و چراغ خونمی هر چی که من میخونمی تو ●♪♫

کل دنیامی نور چشامی●♪♫

اون که میخوامی عشق و رویامی فکر فردامی تا ابد پامی●♪♫

طوفان بکن!  مرا بشکن!  دل نمی کنم

دریا تمام هستی دریا نوردهاست

شعر: حسین دهلوی

ارجاع:

انجمن الکلی های گمنام

نازپرورده ای و درد نمی دانی چیست

گریه ی ممتد یک مرد نمی دانی چیست

روی پوشاندی و پوشاندن این ماه تمام

آنچه با اهل زمین کرد نمی دانی چیست

در کجا علم سخن یاد گرفتی که هنوز

ظاهرا معنی «برگرد» نمی دانی چیست

شادمان باش ولی حال مرا هیچ مپرس

آنچه غم بر سرم آورد نمی دانی چیست

گفتم از عشق تو دلخون شده ام، خندیدی

نازپرورده ای و درد نمی دانی چیست

لیلی دیگر برایم نامه نمی نویسد

نمی دانم چرا

فقط می دانم دیگر برایم نامه نمی نویسد

وقتی کسی را که دوست داری

برایت نامه نمی نویسد

یعنی دیگر منتظرت نیست

وقتی کسی منتظر آدم نباشد

آدم میل برگشتن پیدا نمی کند

می خواهم بمانم ژاله

بمانم تا جنگ تمام شود

یا من تمام شوم

تمام تمام

پوریا عالمی

از کتاب پنجره زودتر می میرد

 شعر ،

ردیف وقافیه نمی خواهد !

بوی آغوش تو ،

هر دیوانه ای را

شاعر می کند….!!!!

اینجا  

میان این همه فریاد در شهر

نمی‌پیچد صدای باد در شهر

اگر دست من و گنجشک‌ها بود

درخت از پا نمی‌افتاد در شهر

سید حبیب نظاری

اینم ترانه آصف که همیشه دوستش داشتم

از تو اشاره اي از من دوان شدن

آنچه ميل توست از من همان شدن

 بي ستاره ام، هفت آسمان تويي

آن بي نشان منم، نام و نشان تويي

شيشه عمر من حالا به دست توست

لشكر شكسته را اين ناز شصت توست

اي مسافر تو قصه گو باش چون رسيدي به خانه من

شاهد بي قراري ام باش چون رسيدي به خانه من

چون رسيدي بگو كه اينجا من به ياد تو زنده هستم

آرزوي ديدنت را مي پرستم مي پرستم

اي هميشه قبله من من به سوي تو رهسپارم

من نماز آخرم را در حريم تو مي گذارم

سخن از پچ پچ ترسانی در ظلمت نیست

سخن از روزست و پنجره های باز

و هوای تازه

و اجاقی که در آن اشیای بیهوده می سوزند

و زمینی که ز کشتی دیگر بارور است

و تولّد و تکامل و غرور

سخن از دستان عاشق ماست

که پلی از پیغام عطر و نور و نسیم  

بر فراز شب ها ساخته اند

به چمنزار بیا

به چمنزار بزرگ

و صدایم کن ، از پشت نفس های گل ابریشم

همچنان آهو که جفتش را

نزار قباني شاعر قدرتمند عاشقانه هاي شعر عرب، در سال 1923 به دنيا آمد. او نخستين دفتر شعرش را با نام « سبزه رو به من گفت» در سن بيست و يک سالگي و همزمان با خواندن رشته حقوق در دانشگاه دمشق منتشر کرد. انتشار اين کتاب هياهو و جنجال فراواني را در پي داشت. طرفداران شعر قباني را طبقه دانشجو و متجدد تشکيل مي دادند. جرات و جسارت قباني در سرودن عاشقانه هاي بي پرده، ويژگي خاص شعر اوست. سفرهاي او به شهرهايي چون قاهره، پکن، مادريد و لندن، نقاط عطفي در زندگي ادبي او بودند. قباني بعد از نخستين کتاب، با فاصله هاي سه- چهار سال يک بار، کتابهاي ديگري به نامهاي «کودکي سينه»، «سامبا»، «تو از آن مني»، «شعرها»، «محبوب من» و «نقاشي با کلمات» به چاپ رساند که هر کدام از آنها نيز همچون کتاب اول او بحث و هياهوي فراواني را در مطبوعات کشورهاي عربي برانگيخت. موضوع تمام اين کتابها «عشق» است. اما عشقي که از مجاز فراتر نمي رود و بيشتر حول محور غريزه و جنسيت مي گردد. قباني پس از بيست و يک سال کار از حوزه سياست کناره گرفت و در شهر بيروت براي اشتغال به کار فرهنگي اقامت گزيد و به کار نشر پرداخت. با شکست حکومتهاي عربي از رژيم اشغالگر قدس، انقلابي در نزار قباني رخ داد. او در منظومه اي فريادگونه، خشم و غيظ و نااميدي خود را از اين واقعه سرود و به اين ترتيب، در تازه اي در زندگي شعري خود گشود. سرودن اين شعر اگرچه با خشم زيادي مواجه شد و عده فراواني قباني را لايق شعر وطن نمي دانستند، اما راه تازه اي شد که او آن را ادامه داد. او در سروده هاي بعدي، دو محور را اساس کار خود قرار داد: عشق به يار و ديار و هجو حکومتهاي ديکتاتوري.
    با اين حال او سه مجموعه شعر عاشقانه ديگر با نامهاي «يادداشتهاي روزانه »، «شعرهاي وحشي» و «کتاب عشق» را چاپ مي کند که نشان دهنده ادامه کار عاشقانه اوست و اين که هنوز به طور کامل موج ميهن پرستي روح او را تسخير نکرده است. پس از جريان جديد شعر عرب که روح مبارزه طلبي و خشم بر آن حاکم بود، قباني نيز با تجربه کارهاي حماسي قبل، به سرودن شعرهايي از اين دست پرداخت که به صورت مجموعه اي با نام «خشم خوشه ها» منتشر شد. پس از انتشار شعر «حاشيه اي بر دفتر شکست»، گروهي از نويسندگان به خاطر توهين او به جمال عبدالناصر، خواستار ممنوعيت ورود او به خاک مصر شدند. به اين ترتيب ورود او به مصر و فروش و توزيع کتابهايش ممنوع شد، اما او با نوشتن نامه اي به جمال عبدالناصر، او را وا داشت تا اين ممنوعيت را لغو کند.
او مجموعه هاي ديگر را نيز پس از آن چاپ کرد. در سال 1975، پس از جنگ داخلي لبنان، اين مضمون نيز به شعرهاي او افزوده شد. در سالهاي نخست دهه هشتاد، همسر عراقي تبار او به نام «بلقيس»، در انفجار سفارت عراق در بيروت کشته شد و اين حادثه تاثيري عميق بر او نهاد و زبان خشم او را نسبت به حکومتهاي غربي تيزتر کرد. قباني «الاعمال الکامله» خود را در سه جلد که هر کدام شامل ده مجموعه شعر است، حدود بيست سال پيش منتشر کرد و پس از آن با انتشار مجموعه هايي ديگر، شمار کتابهايش را به پنجاه رساند.
 اينک نزار قباني با تمام خصوصيات مثبت و منفي اش از اين جهان رخت بربسته است، اما به حق، او يکي از تاثيرگذاران بر روند شعر امروز عرب است که با تمام توان کوشيد تا راه سومي ميان زبان فرهنگها و قاموس هاي عرب و نيز زبان عاميانه آن ايجاد کند و شکاف ميان اين دو زبان ايستا و پويا را تا حد توان پر کند.
نکته قابل ذکر درباره شعرهاي او اين است که به دشواري تن به ترجمه مي دهند، لذا براي حفظ شعريت اين سروده ها و نزديک سازي آن به فرم شعر سپيد، تلاش فراواني در ايران صورت گرفته است.
نزار قباني در اواخر فروردين سال 1377 در بيمارستاني در لندن درگذشت. اينک نمونه هايي از شعر او به نقل از دو کتاب «بلقيس و عاشقانه هاي ديگر» به ترجمه موسي بيدج و نيز «تمام کودکان جهان شاعرند»، به ترجمه يغما گلرويي:

پيش از چشمان تو تاريخي نبود
 در ژنو
 از ساعتهايشان
به شگفت نمي آمدم
 - هر چند از الماس گران بودند -
 و از شعاري که مي گفت:
 ما زمان را مي سازيم.
 ساعت سازان چه مي دانند
 اين تنها چشمان تواند
 که وقت را مي سازند
و طرح زمان را مي ريزند...
 استاد عشق استعفا مي دهد
 دنياي من!
 سخنم را گوش مده
 که من
 درس عشق نمي گويم
 و سخنم بيشتر
 شطح و روياست
 که من
 با کبريت بازي مي کنم
 و خودم را آتش مي زنم
- چون کودکان -
  بانوي من!
 نوشته هايم را بها مگذار
 که من مردي ام
 که بر بستر باد، گندم مي کارم
 و بر بستر آب
 شعر.
 و از موسيقي دريا
 شميم علفها
 و تنفس بيشه ها
 عشق مي سازم...
  به من گوش مده
 که من مردي ام
 که جهان را با واژگانم ويران کردم
 و رنگ دريا را
 رنگ افق را
 و برگ درختان را
 ديگرگون...
  گوش مده
 به روزنامه هايي که از من مي نويسند
 يا خبر فتوحاتم را مي گويند.
 که خود مي دانم
 افسانه پيروزي ام
 از مرمر و ياقوت است...
  دنياي من!
 چگونه درس عشق بگويم
 درس انديشه
 و آزادي چشمها
 و حال آن که
 من ميراث دار
 سلاله وحشتم.
 از من چشم مدار.
 که من از اخبار جنگ خسته ام
 از اخبار عشق
 از اخبار دلاوريهايم.
 خسته ام
 از کاشتن دريا
 زيبا کردن زشتي
 برانگيختن مردگان.
دنياي من!
چشم مدار
 که حس مي کنم
 آخرين نگاه من
تو بوده اي.
بلقيس
 سپاستان مي گويم
 سپاستان مي گويم
 دلبرم از پاي درآمد.
 اينک مي توانيد
 بر مزار او
آبي بنوشيد.
  بلقيس
 رعناترين نخل بلقيس!
 تو درد مني
 و درد شعر
 - وقتي که انگشتان بر تنش دست مي کشند -
  اي نينواي انبوه
 کولي طلايي رنگ من
 اي که موجهاي دجله
 بهاران
 زيباترين خلخالها را ارمغان تو مي کرد.
تو را از پا درآوردند.
  در فنجان قهوه ما
 مرگ نهفته است
 در کليد خانه ما
 در گلهاي باغچه ما
 در کاغذ روزنامه ها
 و در حروف الفبا
 اينک ما  ديگر بار به جايي رفته ايم.
 به روزگار خوب
 اينک ما
 ديگر بار
  آرامش
 حروف نام تو، فرش ايراني است!
 چشمانت، دو پرستو
 که در فاصله دو ديوار مي پرند!
 قلب من کبوتري است
 که بر فراز درياي دستهاي تو
 پرواز مي کند
 و در سايه ديوار
 آرام مي گيرد
 تمام کودکان جهان

منبع

راستی خبرت بدهم ٬! خواب دیده ام خانه ای خریده ام ٬ بی پرده ٬ بی پنجره ٬ بی در ٬ بی دیوار ٬

هی بخند ! بی پرده بگویمت. چیزی نمانده است. من چهل ساله خواهم شد . فردا را به فال نیک خواهم گرفت ... دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سفید از فراز کوچه ما می گذرد ٬

باد٬ بوی نامه های کَسان من می دهد ...

سید علی صالحی

توی مبل فرو رفته بودم و به یکی از مجلات مُدی که زنم همیشه می خرد نگاه می کردم. چه مانکن هائی، چقدر زیبا، چقدر شکیل و تمنا برانگیز.
زنم داشت به گلدان شمعدانی که همیشه گوشه اتاق است ور می رفت. شاخه های اضافی را می گرفت و برگ های خشک شده را جدا می کرد. از دیدن اندام گرد و قلنبه اش لبخندی گوشه لبم پیدا شد. از مقایسه او با دخترهای توی مجله خنده ام گرفته بود.
... زنم آنچنان سریع برگشت و نگاهم کرد که فرصت نکردم لبخندم را جمع و جور کنم.
گلدان شمعدانی را برداشت و روبروی من ایستاد و گفت: نگاه کن! این گل ها هیچ شکل رزهای تازه ای نیستند که دیروز خریده ام. من عاشق عطر و بوی رز هستم. جوان، نورسته، خوشبو و با طراوت. گل های شمعدانی هرگز به زیبائی و شادابی آنها نیستند، اما می دانی تفاوتشان چیست؟
بعد، بدون این که منتظر پاسخم باشد اشاره ای به خاک گلدان کرد و گفت:
اینجا! تفاوت اینجاست. در ریشه هائی که توی خاک اند. رزها دو روزی به اتاق صفا می دهند و بعد پژمرده می شوند، ولی این شمعدانی ها، ریشه در خاک دارند و به این زودی ها از بین نمی روند. سعی می کنند همیشه صفابخش اتاقمان باشند.
چرخی زد و روی یک صندلی راحتی نشست و کتاب مورد علاقه اش را به دست گرفت.
کنارش رفتم و گونه اش را بوسیدم. این لذت بخش ترین بوسه ای بود که بر گونه یک گل شمعدانی زدم.

منبع

کاری به عقیده شعر زیر ندارم همینطوری ازش خوشم اومد و شعر بعدیش

حالا همه چیزعوض شده است

دخترک کبریت فروش بوتیک زده 

سیندرلا کفش بیست سانتی به پا می کند 

هایدی از ارایشگاه وقت می گیرد

کوزت دختر فراری شده 

حنا در مزرعه ادای وینکس رادر می اورد 

انشرلی موهایش را شرابی می کند 

الیس دکلره می کند دلش می خواهد باربی شود

 بانوتناردیه رفته بینی اش را عمل کند 

اهای ژان والژان کجایی ؟

نان و پنیر دیروزمان را چیز برگر کردند!

۸۸۸۸

منبع

طبق تقدیر قشنگی که مقدر شده است

 و خدا خواست چه خوشبخت درختی را که

گوشه ای از حرمت پاشنه در شده است

 هیجان بر هیجان، بغض که بر شانه بغض

گونه حوصله ها از هیجان تر شده است

 ریخت مرمر مرمر اشک بر این فاصله ها

 این چنین صحن و رواقت همه مرمر شده است

 حال آن دخترک نیمه فلج یادت هست؟

 حال او از نفس گرم تو بهتر شده است

سال پیش آن زن نازا که دعا پشت دعا

خبر آورده برای تو که مادر شده است

 نامه هایی که نوشته نشدند و خواندی

 اشک هایی که خود اندازه دفتر شده است

 دل اگر دور تو گردید ندارد حیرت

گندم از دست تو خورده است و کبوتر شده است

عالیه محرابی

دردی دوباره توی تمام تنم ، تو را...
سلول های نازک پیراهنم تو را...
تو چشم زخم کوچک فیروزه ی منی
من هم دلم خوش است که بر گردنم تو را...
من بوی شیر می دهم از بوسه های تو
خوابانده ام به پچپچه بر دامنم تو را !
یک روز زرد ، از نفس شاخه های خشک
می افتم و تلنگر افتادنم تو را...

حدیث غلامی

گفتند

شعرهای من

جوشش دریاست

خروش رود

بی‌شک

کمی بالاتر

به چشمه‌ای می‌رسند

که تو هستی...

از : گروس عبدالملکیان

ما می توانستیم زیباتر بمانیم

ما می توانستیم عاشق تر بخوانیم

ما می توانستیم بی شک...روزی...اما

امروز هم آیا دوباره می توانیم؟

افسانه ها میدان عشاق بزرگند

ما عاشقان کوچک بی داستانیم

"حسین منزوی "

هزاران بار اگر ماچت نمودیم

         بدون شرط و اما چت نمودیم

         ولیکن حیف شد ماچت نکردیم

         به جای آن ولی ماچت نمودیم!

گندم و بلدرچین

حسودی نمی‌کنم / نقطه

نه، من هرگز حسودی نمی‌کنم / نقطه

به پیراهن‌ات / نقطه

یا روسری‌ات / نقطه

یا حتی آن پپسی که در شب تجلی نوشیدی / نقطه

من تنها

ــ تا سر حد مرگ ــ

حسودی می‌کنم به آن کفش‌های تایوانی پاشنه بلند دوست داشتنی

که رازهای پیچیده‌ی راه رفتن را

در شب مکاشفه

به تو آموخت

….
نه، اینجا دیگر نقطه نمی‌خواهد!

دلم برایت تنگ شده است…

میخواهم آنقدر اشک بریزم

تا غبار فاصله، از قلبم تمیز شود.

ولی میترسم …

میترسم «تهران»، «ونیز» شود !

ستاره یعنی:

وقتی تو نیستی،

دل من خوش باشد

من تو را دیدم که لبخند می‌زدی به احساس‌های من

من شنیدم که هزار بار می‌گفتی دوستت دارم

من احساس کردم که دست‌های لرزانم را گرفتی و تابستان شدم

من دیدم، شنیدم و کاملا احساس کردم…

من…

.
- این فلسفه‌ی بیدار شدن از خواب، عجیب مرا اذیت می‌کند !

راما

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی
ای پسر جام می‌ام ده که به پیری برسی

چه شکرهاست در این شهر که قانع شده‌اند
شاهبازان طریقت به مقام مگسی

دوش در خیل غلامان درش می‌رفتم
گفت ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی

با دل خون شده چون نافه خوشش باید بود
هر که مشهور جهان گشت به مشکین نفسی

لمع البرق من الطور و آنست به
فلعلی لک آت بشهاب قبسی

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
وه که بس بی‌خبر از غلغل چندین جرسی

بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن
حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی

تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم
جان نهادیم بر آتش ز پی خوش نفسی

چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظ
یسر الله طریقا بک یا ملتمسی

طوفان‌تر از هميشه به سمتم وزيده‌اي

مردي شكست‌خورده‌تراز من نديده‌اي

از من مخواه راحت از اينجا گذر كنم

وقتي هزار پيله به دورم تنيده‌اي

يادم نرفته است همان ابتداي كار

گفتي چه‌قدر دغدغه داري تكيده‌اي

ما سرنوشت مشتركي را قدم زديم

مثل من از بهشت  توهم سيب چيده‌اي

اين شعر را به چشم تو تقديم مي‌كنم

اين دل سروده را كه خودت آفريده‌اي

دارم به روزگار خودم غبطه مي‌خورم

حالا كه صاف و ساده مرا برگزيده‌اي

گاهي خيال مي‌كنم اينجا نشسته‌اي

گاهي به روي زانوي من آرميده‌اي

حتما شگفت مانده‌اي از كارهاي من

ديوانه‌اي شبيه خودت را نديده‌اي

هر شب به مهرباني تو فكر مي‌كنم

در چشم من به سيرت و صورت حميده‌اي

ديدم شبي به شكل كبوتر تو را به خواب

تا آمدم به سمت تو ديدم پريده‌اي

خدابخش صفادل- نيشابور

از كتاب:

كوير ستاره باران مي‌شود

با عشق توي اي دريا

جمع آوري شعر به ياد زنده ياد

عبدالرحيم قيطاس "ع.ق.دريا

دوستی نیز گلی است
مثل نیلوفر و ناز
ساقه ترد و ظریفی دارد
بی گمان سنگدل است آنکه روا میدارد
جان این ساقه نازک را
دانسته
بیازارد

با نگاهی که در آن شوق بر آرد فریاد
با سلامی که در آن نور ببارد لبخند
دست یکدیگر را
بفشاریم به مهر
جام دل هامان را
مالامال از یاری غمخواری
بسپاریم به هم
بسرائیم به آواز بلند
شادی روی تو
ای دیده به دیدار تو شاد
باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست
تازه
عطر افشان
گلباران باد

با حضورت زنده خواهم شد نفس خواهم گرفت
سهم پرواز خودم را از قفس خواهم گرفت

دسته گل هایی که در این سالها دادم بر آب
یک به یک با لطف دستان تو پس خواهم گرفت

شهر ، خالی نیست از عشاق خواهی دید باز
راه بر پرده دری های هوس خواهم گرفت

نوبت جولان من خواهد رسید و باز هم
عرصه ی سیمرغ از دست مگس خواهم گرفت

ایل شب سرمست کفن و دفن خورشیدست و من
راهشان را در طلوعی زودرس خواهم گرفت

باورش سخت است اما حتم دارم با شما
من دوباره زنده خواهم شد نفس خواهم گرفت

منبع و شاعر

کو شعر ؟ طبع عالی مان خاک می­خورد
این خلوت خیالی مان خاک می­خورد

این" قند پارسی که به بنگاله می­رود"
با استکان خالی­مان خاک می­خورد

در گوشه ی غریب قفس ، خواب مانده ایم
پرواز احتمالی مان خاک می­خورد

در گیر و دار بازی آدم بزرگ­ها
آیین نونهالی مان خاک می­خورد

رؤیای سرو بودن و مأنوس مه شدن
در قامت هلالی مان خاک می­خورد

انگار هیچ اصالتمان از بهشت نیست
آن استناد عالی مان خاک می­خورد

بنشین رفیق! آینه ها را نگاه کن
این  عاقبت‏سفالی مان خاک می­خورد

دیگر کسی به خانه ی ما سر نمی­زند
گل های سرخ قالی مان خاک می­خورد

شاعر و منبع

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن....

من از تمام دنیا فقط یک چیز می خواهم!

چیزی که منحصرا در چشمان توست.

نگاه معصومی که پیامبران راهم به وسوسه می خواند!

منبع

گنجشکی رادیدم که برنعش گربه ای

اشک می ریخت وباخودمی گفت:

حالاتکلیف من با این همه زندگی چیست؟

منبع