شب آرام بود، آنقدر که صدای نفس‌های دریا را می‌شد شنید.

ما روی شن‌های گرم قدم می‌زدیم و موج‌ها تا نوک پاهایمان می‌آمدند و عقب می‌رفتند،

مثل دلِ من که مدام میان دلهره و عشق، رفت‌و‌برگشت داشت.

تو کنارم بودی؛ نگاهت روشن، مثل ستاره‌ای که از همه نزدیک‌تر است.

لبخند زدی، و ماه کمی بیشتر خودش را نشان داد، انگار بخواهد صحنه را روشن‌تر کند تا عشق‌مان را بهتر ببیند.

باد، موهایم را بازی می‌داد و من رهایش کردم؛ بگذار همه بفهمند امشب با توام، و این دل دیگر پنهان نیست.

نشستیم، تکیه داده به سکوت شب و صدای موج.

تو گفتی هیچ‌چیز از دنیا نمی‌خواهی جز همین لحظه.

من لبخند زدم، چون نه فقط لحظه، بلکه خودِ دنیا بودی برایم.

دستت را گرفتم.

تماسِ گرم و آرامش‌بخشِ پوستت، مثل نورِ نقره‌ای روی آب پخش شد در جانم.

حرفی نزدیم. نیازی نبود.

عشق، همین سکوت بود پر از حرف‌های نگفته.

وقتی ستاره‌ها چشمک زدند، به آن‌ها گفتم:

“ما را تماشا کنید؛ این یکی عشق را با نور بنویسید، نه با کلمه.”

و دریا آرام گرفت، انگار فهمیده باشد که دو دل دارند یکی می‌شوند.

آخر شب، وقتِ رفتن، برگشتم و به ردپاهای کنار هم‌مان نگاه کردم.

دو خطِ موازی روی شن، تا بی‌نهایت کشیده شده بودند.

آنجا فهمیدم عشقِ واقعی تمام نمی‌شود؛ فقط شکلش عوض می‌شود

از موج، به نور؛ از نور، به دلِ من.

پ ن:

این لحظات عاشقانه احساساتی از عمق جان هستند که روحم طالبش است و قلبم پیدایش نمی کند

اما نوشتنش ارتعاش مرا زیاد می کند

به من حسی می دهد از جنس امید

❤️
بخشش را ازخورشید بیاموز....
که ترازوئی ندارد، سبک وسنگین نمیکند
جدا نمی سازد و فرقی نمیگذارد.
به همه از دم روشنایی می بخشد
محبت را بی محاسبه پخش کن
دروازه های قلبت را به روی همه بگشا

#عشق_برای_شما❤️

.

عشق فعال بودن است، نه فعل پذيرى؛ پايدارى است، نه اسارت.
به طور كلى، خصيصه فعال عشق در درجه اول نثار كردن است، نه گرفتن.
نثار كردن برترين مظهر قدرت آدمى است. در حين نثار كردن است كه من قدرت و ثروت و توانايى خود را تجربه مى‌كنم. تجربه نيروى حياتى و قدرت درونى كه بدين وسيله به حد اعلاى خود مى‌رسد، مرا غرق در شادى مى‌كند. 
من خود را لبريز، فياض، زنده و در نتيجه شاد احساس مى‌كنم."

#جمله
❣ @Hamsaraane 💑 همسران‌موفق

طوفان بکن!  مرا بشکن!  دل نمی کنم

دریا تمام هستی دریا نوردهاست

شعر: حسین دهلوی

قانون دوازدهم :
عشق سفر است ! مسافر این سفر ،
چه بخواهد چه نخواهد از سر تا پا عوض می‌شود !
کسی نیست که رهرو این راه شود و تغییر نکند !

قانون سیزدهم :
در این دنیا بیش از ستاره‌های آسمان، مُرشدنما هست !
مُرشد حقیقی آن است که تو را به دیدن درون خودت و کشف کردن زیبایی‌های باطنت رهنمون می‌شود، نه آن که به مُریدپروری مشغول شود !

قانون چهاردهم :
به جای مقاومت در برابر تغییراتی که خدا برایت رقم زده است، تسلیم شو !
بگذار زندگی با تو جریان یابد، نه بی تو ...
نگران این نباش که زندگی‌ات زیر و رو شود، از کجا معلوم زیر زندگی‌ات بهتر از رویش نباشد ؟!
سلام صبح زیباتون بخیر شاد باشین .

قانون اول :
کلماتی که خداوند را با آن توصیف می‌کنیم، آیینه‌ای است که می‌توانیم خود را در آن ببینیم .
اگر با نام خدا ابتدا موجودی به ذهنت می‌آید که باید از او ترسید یا خجالت کشید، در آن صورت ترس و شرم بر فضای درونت حاکم است !

ولی اگر با نام خدا در ابتدا عشق و رحمت و شفقت احساس می‌کنی، بدان معنی است که این صفات در درون تو نیز به میزان زیاد موجود است ...

قانون دوم :
رفتن در راه حق، کار دل است نه کار عقل !
میزانت همیشه دل باشد نه عقل .
از کسانی باش که نفس خود را می شناسند
نه از آن‌ها که نفسشان را انکار می‌کنند !

....

لیلی دیگر برایم نامه نمی نویسد

نمی دانم چرا

فقط می دانم دیگر برایم نامه نمی نویسد

وقتی کسی را که دوست داری

برایت نامه نمی نویسد

یعنی دیگر منتظرت نیست

وقتی کسی منتظر آدم نباشد

آدم میل برگشتن پیدا نمی کند

می خواهم بمانم ژاله

بمانم تا جنگ تمام شود

یا من تمام شوم

تمام تمام

پوریا عالمی

از کتاب پنجره زودتر می میرد

نه تنها در ایران بلکه در جهان

او با خدا چه گفته بود و چه معامله ای کرد

و خیلی سریع جواب ها به دستم رسید

اولین آنها پست قبل است و دومین آن را خودش در وصیت نامه اش نوشته که امروز به دستم رسید

ر روزی خبر شهادت این بنده حقیر سرا پا تقصیر را شنیدید؛ علت آن را جز کریمی و رحیمی خدا ندانید...
اوست که رو سیاهی چون مرا هم می بخشد و مرا یاری می کند...

🔺خدایا، تو را به مُحرَم حسین علیه‌السلام مرا هم مَحرَم کن...

یا رب الحسین علیه‌السلام
🔸خدایا؛ چندیست عقدۀ دل پیشت باز نکرده‌ام و باز به لطف شما فرصتی مهیا شد...
🔹خدایا؛ #محرم حسین علیه‌السلام رسید... تاسوعا رسید... عاشورا رسید...
🔸محرم ره به اتمام است و من هنوز...
🔹خدایا؛ چه شده است؟ مگر چه کرده‌ام که این‎گونه باید رنج و فراق بکشم؟
🔸خدایا؛ می‌دانم... می‌دانم روسیاهم، پرگناهم...
🔹اما... تو را به #حسین علیه‌السلام... تو را به #زینب سلام‌الله‌علیها... تو را به #عباس علیه‌السلام...
🔸خدایا... دیگر بس است... اصلاً بگذار این‌گونه بگویم... غلط کردم.
🔹خدایا... بگذر... بگذر از گذشته‌ام. ببخش...
🔸باور ندارم در عالم کبریایی تو گنهکاران را راهی نباشد.

🙏یا اله العالمین...

🔹ببخش آن گناهانی را که از روی جهالت انجام داده‌ام.
🔸ببخش آن خطاهایی را که دیدی و حیا نکردم.
🔹خدایا، تو را به مُحرَم حسین علیه‌السلام مرا هم مَحرَم کن...
🔸این غلام روسیاه پرگناه بی‌پناه را هم پناه بده...
🔹خدایا، یکسال گذشت و من کل سال را تنها با خاطرات همان چند روز #جهاد گذراندم...
🔸زنده‌ام به امید دوباره رفتن...
🔹مپسند... مپسند که این‌گونه رنج بکشم...
🔸سینه‌ام دیگر تاب ندارد...
🔹مگر چند نفر شوق رفتن دارند؟
🔸یعنی بین این همه خوبان روسیاهی چون من راه ندارد؟

🔹مگر جز این است که حسین علیه‌السلام هم عباس علیه‌السلام را برد و هم حُر را...
🔸مگر جز این است که هم حبیب روسفید شد و هم جو ْن...
🔹خدایا اگر #شوقی هست، اگر شجاعتی هست، اگر روحم به #تکاپو افتاده است برای رفتن همه و همه به لطف تو بوده و بس...
🔸می‌توانستی مرا هم در این دنیا #غرق کنی...
🔹می‌توانستی مرا هم آنقدر #سرگرم_دنیا کنی که فکر #جهاد هم نباشد جه برسد به رفتن...
🔸می‌توانستی آنقدر وابسته‌ام کنی که نتوانم از داشته‌هایم #دل بکنم...
🔹اما خدایا، از همه چیز دل بریده‌ام...
🔸از زن و فرزندم گذشتم...
🔹دیگر هیچ چیز این #دنیا برایم ارزشی ندارد جز آنچه که مرا به تو برساند...
🔸خدایا، من از همه چیز این دنیا گذشتم تو نیز از من #بگذر...
🔹و این همه را فقط از #لطف تو می‌دانم...
🔸پس: ای که مرا خوانده‌ای؛ #راه_نشانم_بده ...

✍️ #شهید_حجججی 30.7.95
yon.ir/nll1D

 دیدم شراب نابی سبو سبو چشیدم.

می تونید فرض کنید عاشقم اما معشوق من زندگیه.

امروز یکی از همکلاسیای پر غصه ام از شیراز زنگید خوشحالم که تونستم از حجم غم هاش بکاهم.

اسم این وبلاگم قشنگ بود

منبع

حقیقتش اینه که ما می خواستیم از روز عشق ایرانی بگیم

اما نمیشه از ولنتاین گذشت

عشق بخشایش گر الهی به عالی ترین کار خود سرگرم است

این دوست داشتنی ترین شالگردن شب های سرد من است ؛ باور کن . . .

منبع

ابرازکردن عشق برای بیشتر مردم همانند کتابی است که درنظر دارند،در آینده بخوانند یا مثل تلفنی است که به زمانی دیگر موکول می کنند یا نامه ای که بعدا خواهند نوشت.نیتمان خالص است،عزممان جزم است،ولی همیشه دلیلی منطقی برای اقدام نکردن داریم.لابد هنوز وقتش نرسیده،یا حالش نیست و یا کارهای مهمتری وجود دارد.

بعضی کارها را به هیچ وجه نباید به فردا بسپاریم.طفلی دوان دوان به طرفمان می آید تا در آغوشش بگیریم و از او تعریف کنیم،همین الان به آن نیاز دارد،نه در زمانی که برای ما مساعد است.دوستی که به شانه هایت محتاج است تا دمی گریه کند،نمی تواند در انتظار فرصت مناسب تری بماند.کسی را که می خواهد دوباره مطمئن شود که دوستش دارید، نباید به امید فردا رها کنید.

عشق تعهدی است که اطمینان می دهد هر وقت به من نیاز داشتی،در کنارت هستم.این فکر که بعضی زمان ها برای عشق از زمان های دیگر مناسب تر است،برای خیلی ها یک عمر پشیمانی ایجاد کرده است.هیچ چیز نمی تواند جبران کننده دمی باشد که عشق ما طلب شده است و ما بی پاسخ از کنار آن گذشته ایم.

از کتاب زاده برای عشق اثر لئوبوسکالیا به ترجمه هوشیار انصاری فر

منبع

بانو!

خوشبختی را در چنان هاله ای از رمز و راز فرو نبریم که خود، درمانده از شناختنش شویم. خوشبختی را تابع لوازم و شرایط بسیار دشوار و اصول و قوانین پیچیده ی ادراک ناپذیر ندانیم تا چیزی ممکن الوصول به ناممکن ابدی تبدیل شود.

خوشبختی را چنان تعریف نکنیم که گویی سیمرغی باید تا آن را از قله ی قافی بیاورد.

خوشبختی، عطر مختصر تفاهم است که اینک در سرای تو پیچیده و عطری ست باقی که از آغاز تا پایان این راه، همیشه می توان بوییدش.

مادر بزرگی داشتم که برای دیدار حضرت خضر، برنامه ای چهل روزه داشت. چهل روز، تاریک روشن سحر، بعد از نماز، خود را صفا می داد، جلوی خانه را آب و جارو می کرد، قدری گلاب به فضا می بخشید، و روز چهلم به انتظار می نشست. نخستین پیرمردی که می گذشت، برای مادربزرگ، حضرت خضر بود. مادربزرگ از او چیز زیادی نمی خواست، چیز تازه ای نمی خواست، توقعی نداشت، و از روزگار با او به شکایت سخن نمی گفت. مادربزرگ، فقط، زیر لب می گفت: ای حضرت! سلامت و شادی را در خانه ی ما حفاظت کن.

مادر بزرگ، غیرممکن را با مهربانی و خلوصش نه تنها ممکن بل بسیار آسان کرده بود. من، بعدها که جوان شدم و مادربزرگ دیگر وجود نداشت، تنها با یادآوری آن بوی گلاب سحرگاهی و آن عطر خاک آب خورده، خوشبختی را در حجمی بسیار عظیم احساس می کردم، می لرزیدم، و به یاد می آوردم که مادربزرگ، با کمک حضرت خضر، چقدر خوب می توانست شادی را به خانه ی ما بیاورد و در خانه ی ما نگه دارد.

خوشبختی را ساده بگیریم ای دوست، ساده بگیریم.

خوشبختی را، تنها به مدد طهارت جسم و روح، در خانه ی کوچک مان نگه داریم.

منبع

تقدیم به بزرگترین عشق زندگیم

همسرم

در سال ۱۹۳۸ توسط یک اثر ۶ جلدی بنام «A Survey of Persian Art» توالی یافت که تا به امروز از مفصل‌ترین بررسی‌های آثار تاریخ هنر ایران بشمار می‌آید.

 با همسرش فیلیس اکرمن در شیراز اقامت نمود. در یکی از کتابهایش در این زمینه نوشته شده^[۳]:

«با عزم و شوق به ایران آمدم تا به زیارت سرزمین رویاهایم، ایران، بروم.»

از ۱۳۰۴ تا ۱۳۱۴ مشاور افتخاری دولت ایران بود و سپس عضو فرهنگستان ایران شد.

وی نمایشگاه‌های زیادی در معرفی آثار هنری ایرانی در جهان برپا کرد 

پی درخواست مکرر از شاه ایران، آرامگاهی برای دکتر پوپ در اصفهان در ساحل زاینده‌رود نزدیک پل خواجو ساختند که پس از درگذشت در آن‌جا به‌خاک سپرده شد.

همسر وی فیلیس اکرمان نیز در همان آرامگاه به خاک سپرده شده است، و دکتر ریچارد فرای نیز درخواست به خاک سپاری در آن محل را نیز از محمود احمدی نژاد کرده است.^[۴]

منبع

 نخواست شیخ بیابد مرا، که یافتنم                                  

 چراغ نه، که به گشتن هم احتیاج نداشت

                                                                            فاضل نظری

منبع

تقدیم به عشق

و همه عشاق

گوش کن میشنوی همهمه دریا را

   تپش واهمه خیز نفس صحرا را

     نور بی حوصله در پنجره می آشوبد

       باز کن پنجره ی بسته گلدان ها را

         واژه ها در شعف شور شدن میرقصند

              دیدی آنکه به افق چرخش مولانا را

                 شیهه اسب کسی در نفس طوفان است

                     گوش کن میشنوی همهمه دریا را

                         سبز پوش اسب سواری گل و قرآن در دست

                                آب می پاشد یک مرقد نا پیدا را

منبع: مجنون لیلا

این روزا باید بیشتر بریم در خونه خدا

آخه این ماه ماه خداست

همانطور كه مي آيد، ‌نمي توان آنرا نگاه داشت. نمي توان به آن چسبيد. نسيم مثل نجوا مي آيد،‌ سر و صدا نمي كند،‌ ادعا ندارد، ‌خاموش مي آيد. نمي توان صداي آنرا شنيد. ناگهان مي آيد... و خدا اينگونه مي آيد. حقيقت، سرور و عشق اينگونه مي آيند. همه آنها نجواگونه مي آيند؛ بدون طبل و دهل، ناگهان،‌ بي قرار قبلي و بدون كسب اجازه از شما مي آيند. يك باره مي آيند و اينگونه است كه نسيم مي آيد. يك لحظه هست، لحظه ديگر نيست. همانطور كه مي آيد، ‌مي رود. نمي توان آنرا نگاه داشت. نمي توان به آن چسبيد. وقتي كه هست، از آن لذت ببريد و وقتي كه مي رود، ‌بگذاريد برود. شكرگزار باشيد كه آمد و وقتي رفت، شكايت نكنيد. شكوه نكنيد. وقتي كه مي رود، ‌مي رود. كاري نمي توان كرد. اما همه ما به آن مي چسبيم. وقتي عشق مي آيد، شاد مي شويم، اما زمانيكه مي رود، آسيب مي بينيم و اين يعني آگاه نبودن،‌ ناشكري و سوتفاهم. به ياد داشته باشيد كه عشق از يك سو مي آيد و از همان سو برمي گردد. تقاضاي آمدن نمي كند. پس براي رفتن چرا بايد كسب اجازه كند؟ عشق موهبتي از فراسوها و از دنياي رازهاست و بايد اسرارآميز برود. اگر كسي زندگي را نسيم تصور كند، ديگر به آن نمي چسبد و وابسته نمي شود. او هميشه در دسترس است و هرچه روي مي دهد، برايش خوب است.

ادامه

يكي از اساسي ترين پندارهاي نادرست نسل بشر اين است كه همه گمان مي كنند مي دانند عشق چيست و هيچكس به كاوش عشق نمي پردازد. همه گمان مي كنند مي دانند عشق چيست و هيچكس لزومي به چشيدن طعم عشق نمي بيند. چنين است كه عشق از جهان رخت بربسته. عاشقاني وجود دارند تهي از عشق. پدر و مادرها به عشق ورزيدن به فرزندانشان وانمود مي كنند. فرزندان به عشق ورزيدن به پدر و مادرها وانمود مي كنند- وانمود و فقط وانمود. اينگونه نيست كه آنان اين كار را آگاهانه انجام دهند. ممكن است از آن كاملا ناآگاه باشند. بايد از همان آغاز به همه گفته شود كه عشق بزرگترين هنر زندگي است ... تو نبايد از كنار عشق ساده بگذري. بايد عشق را بكاوي و تا ژرفاي آن رخنه كني. بايد هنر عشق ورزيدن را بياموزي. عشق يك هنر است... عشق نه استعدادي ويژه، بلكه نيرويي نهان است. از اين رو ممكن است كه كل بشريت سرانجام روزي بتواند به اوج عشق برسد. و در چنين روزي است كه بشر براستي متولد مي شود. ما هنوز در دوراني پيش از اين رويداد واقعي نهايي به سر مي بريم. اين رويداد هنوز رخ نداده است.

هر چيزي كه به تو شادماني مي بخشد غذاي روح توست. فقط بدن تو نيست كه گرسنگي مي كشد، روحت بيشتر گرسنه است. هشيار باش! تا مي تواني شادماني را برگزين. از بدبختي و غم دوري كن. هيچگاه با بدبختي اي كه گاهي به سراغ تو مي آيد همگام نشو. بدبختي ناگزير است به سراغ تو آيد. درست چون ابرهايي كه روزي آسمان را فرا مي گيرند و روز بعد خورشيد هويدا مي شود. به ابرها بنگر. به خورشيد بنگر و به ياد داشته باش كه تو از اين دو جدا هستي. لحظات تاريك و لحظات نور از راه مي رسند. ما در چرخه اي از روز و شب، تولد و مرگ، تابستان و زمستان در حركتيم. اما اگر به ياد داشته باشيم كه ما هيچكدام از آنها نيستيم، آنگاه شادماني پديد مي آيد و با خود  و با هستي در صلح و صفا قرار مي گيريم. اين همگوني و يكي بودن، اين هماهنگي. شادماني است. و آنگاه كه تو شاد بودن را آموخته باشي، روحت شروع به رشد مي كند و گرنه روحت يك بذر باقي مي ماند و هرگز به درخت تبديل نمي شود. و تا زمانيكه بذر تبديل به درخت نشود و درخت ميوه ندهد،‌ زندگي بيهودگي است.

منبع

هم قد گلوله توپ بود. گفتم: چه جوری اومدی اینجا؟ گفت: با التماس! چه جوری گلوله رو بلند می‌کنی میاری؟ - با التماس! به شوخی گفتم، می‌دونی آدم چه جوری شهید میشه؟ لبخندی زد و گفت: با التماس! تکه های بدنش رو که جمع می‌کردم فهمیدم چقدر التماس کرده...

 دو موش كوچك توي يك سطل خامه گير افتادند، اولي زود تسليم شد و غرق شد. دومي ول نمي‌كرد. اينقدر تقلا كرد، تا خامه را تبديل به كره كرد و بيرون اومد. آقا، در اين لحظه، من اون موش دوم‌ام.

منبع

ادامه قلب ها

هزاران چشم اشک آلود، باران
دوتا دست و تن یک رود، باران
همین دیشب میان هیئت ما
یکی از سینه‌ زن‌ها بود، باران

سیدحبیب نظاری
"از این دست"

منبع

آقای مجتهدی معنقد بودند که حافظ این شعر را برای حضرت زهرا سروده. اما باید بگم این دومین عارفیه که داستان زندگیش رو خوندم و تاکید ویژه وانسی خاص با حافظ داشته .... گاهی نسبت به کتاب اقای مجتهدی یعنی لاله ای از ملکوت احساس دلتنگی داشتم. انگار دلم می خواد دائم کنارم باشه. هرچند این کتابو امانت گرفتم و باید پسش بدم. کتابیه که پر از اوصاف عجیب. آدم وقتی این کتابو می خونه انگار داره قصه ای شیرین و عجیب می خونه .... اما مهمتر اونه که وقتی آدم می خونتش سوزی عجیب در دلش می افته. مثال بارز ذکر که کوه ها به حرکت در میان. و باعث خوشحالی که اون آرمانی که همیشه توی ذهنش بوده لااقل وجود داشته و تجلی یافته.  فقط افسوس که دست وپای ما چنان در بند خودخواهی بسته شده که جز تکونی کوچیک نمی تونیم به خودمون بدیم.

 بلبلی خون دلي خورد و گلي حاصل كرد
باد غيرت به صدش خار پريشان دل كرد
طوطي‌اي را به خيال شكري دل خوش بود
ناگهش سيل فنا نقش امل باطل كرد
قره العين من آن ميوه دل يادش باد
كه چه آسان بشد و كار مرا مشكل كرد
ساروان بار من افتاد خدا را مددي
كه اميد كرمم همره اين محمل كرد
روي خاكي و نم چشم مرا خوار مدار
چرخ فيروزه طربخانه اين كَهْ گِل كرد
آه و فرياد كه از چشم حسود مه چرخ
در لحد ماه كمان ابروي من منزل كرد
نزدي شاه رخ و فوت شد امكان حافظ
چه كنم بازي ايام مرا غافل كرد

سال هاست میخواهم با اینها زمستان را سر کنم اما جز یک نوستالوژی پوچ چیزی نصیبم نشده... مهجورم مثل نسلی که بهارش در زمستان شکفته... با سیگارم ساعت را تحویل آتش میدهم و امسال هم منتظر میمانم تا بهارمان به فروردین برگردد.

کاش یک بهار هم همآغوش تو باشم... آزاد... پریشان تر از شال سرخت که به باد سپردی اش...

می سپارمت به باد، به آفتاب، به سبزه هایی که از تو رسته اند. می سپارمت به آزادی آغوش من که این جغرافیای تنگ هیچ میله ای ندارد. می سرایم تو را در همه ی پهناور دنیا که بپیچی در گوش این همه جنگ بی سرانجام.

همه مرگ ها را از دستانت می دزدم... به زنجیر می بندمشان و میکشم که این بار قتل های زنجیره ای تو باشم.

دقیقه ی خوبی ست که بهاران را به باور جهان بنشانیم؛ به پیشانی اش ببندیم و بسراییم تمام این ثانیه ها را برای مرگ تمامی جبرها و خدایان... من بمانم و تو و یک «ما» به بزرگی دلهامان... من بمانم و تو و یک «ما» از جنس همه ی دنیا...

برگرفته ازوبلاگ برف خاکستری