ابرازکردن عشق برای بیشتر مردم همانند کتابی است که درنظر دارند،در آینده بخوانند یا مثل تلفنی است که به زمانی دیگر موکول می کنند یا نامه ای که بعدا خواهند نوشت.نیتمان خالص است،عزممان جزم است،ولی همیشه دلیلی منطقی برای اقدام نکردن داریم.لابد هنوز وقتش نرسیده،یا حالش نیست و یا کارهای مهمتری وجود دارد.

بعضی کارها را به هیچ وجه نباید به فردا بسپاریم.طفلی دوان دوان به طرفمان می آید تا در آغوشش بگیریم و از او تعریف کنیم،همین الان به آن نیاز دارد،نه در زمانی که برای ما مساعد است.دوستی که به شانه هایت محتاج است تا دمی گریه کند،نمی تواند در انتظار فرصت مناسب تری بماند.کسی را که می خواهد دوباره مطمئن شود که دوستش دارید، نباید به امید فردا رها کنید.

عشق تعهدی است که اطمینان می دهد هر وقت به من نیاز داشتی،در کنارت هستم.این فکر که بعضی زمان ها برای عشق از زمان های دیگر مناسب تر است،برای خیلی ها یک عمر پشیمانی ایجاد کرده است.هیچ چیز نمی تواند جبران کننده دمی باشد که عشق ما طلب شده است و ما بی پاسخ از کنار آن گذشته ایم.

از کتاب زاده برای عشق اثر لئوبوسکالیا به ترجمه هوشیار انصاری فر

منبع