به هر حال بحث مدال های المپیک رو به پایانه. اما همه چیز برای من خنده داره. اینکه مثلا یه تحلیلگر خارجی ایران را شگفت انگیز خونده چون توی المپیک دوازده تا مدال آورده!!!!!

و این یعنی تضعیف روحیه. این یعنی مدال آوری توی المپیک برای ایرانی محاله. باور کردنش سخته...

این در حالیه که کشوری مثل آمریکا و چین ۱۰۰ تا مدال بلکم بیشتر آوردن. واقعا کی اینهمه زده توی سر ما که به یه دونه مدال اونم توی کشتی که ده ها ساله ورزشکارانش دارن با جونشون بازی می کنن دل خوش کنیم.

شاید باورکردنش سخت باشه وقتی وارد جایی بشین و ازتون انتظار موفقتی نداشته باشن چه قدر روحیه رو تضعیف می کنه.

وقتی که غیرت و حمیتمون برای نات اوت کردن هموطنمونه توی دانشگاه یا جای دیگه که اونقد بر سر مسایل هیچ و پوچ به جون هم می افتیم چرا نباید این توانایی صرف ناک اوت کردن خارجی ها بشه؟

همه اینا برای اینه که کسی حرف منو نفهمیده .....

و نخواهد فهمید.

چند تا از ابعاد سوالامو مطرح می کنم:

دیروز رضا یزدانی به دلایل روحی از ادامه مسابقات باز موند ...

واقعا این تیم المپیک با اون فشار روانی که برای ما غیر قابل باوره چنتا روانشناس داره؟ چنتا روانشناس متخصص یا فوق تخصص داره؟ وقتی همه کادر فنی المپیک از نظر روانی بچه هارو تضعیف می کنن؟

چرا در مسابقاتی که نیاز به قدرت بدنی نداره بلکه دقت و تمرکز توشون حرف اولو می زنه ما کمتر رتبه می آریم؟

چون دیگران به شما تلقین کردن که ناتوانید و مثلا انتظار ۴ تا مدال ازتون داشتن و شما حالا مثلا هشتا آوردین باید فکر کیند شاهکار کردین؟

المپیک تموم نشده. بلکه شروع شده. چهار سال دیگه. نه تنها نباید بحثای مربوط به المپیک تموم بشه بلکه باید همه معایب و کاستی ها خصوصا فدراسیون هایی که بودجه گرفتن ولی نتیجه نیاوردن مواخذه بشن.

همه اینا باعث نمیشه حتی مدال یکی از اون قهرمانانی که سالها با جون و دل زحمت کشیدن بی ارزش حساب بشه

تا بعد