دیشب داشتم فیلم   home

رو مرور می کردم. یه جاییش بود که تصویری از  یک درخت با آوازی از شهرام ناظری همراه بود که واقعا عالی بود. انگار صدای اون درخته.

بعدش کلی دلم برای زمین مادر سوخت. واقعا ما انسا نها چه بلایی داریم سر زمین می آریم.

زمینو واقعا حسش می کنم

همه چیزشو. درد هاشو. مهربونی هاشو. خشم هاشو و لطافتشو.

تصمیم دارم این فیلمو به همه شاگردام  نشون بدم. معلمان زیست و فیزیک هم می تونن برای تاکید بر انرژی های تجدید پذیر استفاده خاصی از این فیلم فوق العاده زیبا انجام بدن.