همیشه فروغ

           تولدی بودم

در خاک 

      صدایی که عشق می داد 

         تو  بوده ای

که بر گور پرنده‌ای‌ مرده‌

پرواز می‌آموخت

درخت‌ها بودند

       باهم

قدم می‌زدیم

 عبورچراغ‌‌ها را

          تنها

نیست‌ام

گل سرخی مرا بوسید

وصدایش

 کهکشان دوری شد

میان لب‌ها