🌀 پنج توصیۀ کاربردی برای افزایش تحمل نسبت به هیجان های «منفی» فرزندان:

 ✳️ سعی کنید نقش مشاور را به خود نگیرید، فقط آنچه می بینید و می شنوید را منعکس کنید: «به نظر خیلی ناراحت می آی»، «واقعاً روز سختی داشتی»، «درکت می کنم، من هم وقتی اتفاقی مشابه این برام افتاده بود، احساسی شبیه به تو داشتم».

 ❇️ اگر کلمات درستی برای بازگو کردن به ذهن تان نمی رسد، از زبان بدن تان استفاده کنید تا به او نشان دهید که به او گوش می کنید و او را درک می کنید. سرتان را تکان دهید، کنارش بنشینید و با او تماس چشمی برقرار کنید. از حروفی نظیر «آها» و «اوهوم» استفاده کنید.

 ✳️ اگر هیجان فرزندتان بسیار شدید است و احساس می کنید در حال انفجار است، خودتان را به عنوان ظرفی برای سرریز شدن احساساتش قرار دهید؛ اینکه تمام هیجاناتش را با شما سهیم شود و شما آنها را نگه دارید (اما این نکتۀ کلیدی را فراموش نکنید: "تمام هیجانات ما قابل پذیرش اند، اما تمام رفتارها قابل قبول نیستند"). اگر فرزندتان رفتارهای تهاجمی و آزاردهنده دارد، بایستی حد و مرزهای خود را با او تعیین و اِعمال کنید. اجازه دهید که آنها بدانند شما برای آنها و در کنارشان هستید، اما اگر بخواهند رفتارهای نامناسبی نشان دهند که آزاردهنده است، شما از آنها فاصله می گیرید.

 ❇️ خودتان را به یاد بیاورید، که تاب آوری و تحمل در نتیجه ی تجربۀ شرایط سخت و توانایی ترمیم شدن بعد از آن شرایط حاصل می شود. اگر فرزندان ما هیچ مشقت و سختی ای را تجربه نکنند، نمی توانند مهارت تاب آوری و انعطاف پذیری را در خود رشد بدهند.

 ✳️ قدردان این نکته باشید که فرزندتان احساساتش را سرکوب نمی کند. شکرگزار باشید که کودکتان احساس امنیت کافی می کند تا احساسات ناراحت کننده اش را با شما در میان بگذارد و نیازی به پیدا کردن روش های خودآسیب رسان برای افشای احساساتخود ندارد.

📝 نویسنده: #سحر_محمدی

روانشناس و واقعیت درمانگر- پژوهشگر در حوزهٔ روابط