۱. در مورد احساسات و هیجانات با او صحبت کنید.

در مورد هیجانات غمگینی، شادمانی، خشم، ترس و باقی هیجانات برای فرزندتان توضیح بدهید. به فرزند خود یاد بدهید که اولاً این هیجانات را در خود تشخیص بدهد و بعد برای آنها اسم بگذارد. شما هنگامی که او بسیار کوچک است می توانید برایش هیجانات را تشریح و تفکیک کنید؛ به عنوان مثال با گفتن این که: «تو عصبانی به نظر می رسی. صورتت قرمز شده و دستانت را مشت کرده ای»
و هنگامی که او بزرگتر می شود، می توانید با او در مورد چگونگی مدیریت هیجاناتش صحبت کنید. به او بیاموزید که چطور غمگینی را سپری کند، با ناامیدی کنار بیاید، خشمِ خود را آرام کند و شادمانی اش را حفظ کند. او مادام العمر از چنین شیوه ای بهره مند خواهد شد.

۲. تمامی هیجانات را بپذیرید و به آنها اعتبار بدهید.

منظور چیست؟ اغلب، ما به عنوان والد دوست داریم فقط هیجانات مثبت را در فرزندانمان ببینیم. خشم آنها ما را عصبانی می کند، غمگینی آنها باعث نگرانی ما می شود، بنابراین دوست داریم این احساسات بد سریع از بین برود. ما تمایل داریم آنها را همواره خوشحال ببینیم، اما واقعیت این است که موجودات آدمی همواره هیجانات مثبت را تجربه نمی کنند و احساسات منفی بخش ضروری زندگی سالم است. برای کودک شما، این امرِ بسیار مهمی است که بیاموزد تمامیِ هیجانات طبیعی است و تجربه کردنشان سالم است. البته او قطعاً نیاز دارد که آموزش ببیند که تمامی رفتارها مورد قبول نیستند (به عنوان مثال او نمی تواند اشیاء را پرتاب کند چرا که عصبانی است)، اما اینکه احساس خشم می کند قابل پذیرش است. در نتیجه احساساتی که باعث ناراحتی شما می شود را رد نکنید، بلکه سعی کنید در کنار فرزندتان باشید. اغلب، آنها فقط نیاز دارند که بدانند شما به آنها گوش می کنید و آنها را درک می کنید.