#روانشناسی

🔺بخش اول

مادامی که زخمهای کودک درون خود را شفا نبخشیم، نمی توانیم مسئله ی سوءاستفاده از کودکان را در فرهنگ خویش ریشه کن کنیم. به این معنا که اگر از سوءاستفاده از کودک عالم درون خودمان باز نایستیم، هرگز نخواهیم توانست بیماری مسری سوءاستفاده از کودکان عالم را علاج کنیم.
معتقدم همه ی ما برای بقا در جهانمان تا حدودی کودک درون خود را نفی کرده ایم. و این نیز سوءاستفاده محسوب می شود. عملا غیر ممکن است که در روزگار ما که زمانه اعتیاد ها و جنایات و جنگ ها و حتی تهدید و تخریب محیط زیست است، کودک درون در اعماق وجودمان مدفون نشده باشد. جهان برای بخش حساس و آسیب پذیر وجودمان جای امنی نیست. اما همچنان ، کودک درون کانون هستی ماست. زیرا ضمیر حسی و احساس کننده ماست. زیرا برایمان ذوق و شوق و انرژی به ارمغان می آورد. هیچ یک از ما -به عنوان فردی بالغ- نمی تواند بدون زنده کردن و در نتیجه شفا بخشیدن کودک درون خویش، در زندگی خوشبت و کامل باشد.

شفای کودک درون